Otto Kloeppel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Kloeppel
Imiona i nazwisko Otto Ferdinand Julius Kloeppel
Data i miejsce urodzenia 10 października 1873 Kolonia
Data i miejsce śmierci 23 stycznia 1942 Gdańsk
Narodowość niemiecka
Dziedzina sztuki architektura

Otto Kloeppel właśc. Otto Ferdinand Julius Kloeppel (ur. 10 października 1873 w Kolonii, zm. 23 stycznia 1942 w Gdańsku) – niemiecki architekt, nauczyciel akademicki, rektor Wyższej Szkoły Technicznej Wolnego Miasta Gdańska (Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig) (1926–1927), konserwator i miłośnik zabytków.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Thomasschule w Lipsku (1892)[1]. Student architektury i budownictwa w Charlottenburgu, Berlinie, Monachium i Karlsruhe – studia ukończył w 1897[1]. W 1896 otrzymał tytuł zawodowy kierownika budów (niem. Bauführer). Pracownik urzędu budowlanego w Andernass[2]. Zatrudniony przy wznoszeniu gmachu Prezydium Policji w Gdańsku (1902–1905), za co został uhonorowany orderem koronnym (niem. Kronenorden) IV klasy[2], a następnie przy realizacji podobnego budynku w podberlińskim Charlottenburgu (1906–1910). Pracował w charakterze urzędnika w ministerstwie robót publicznych w Berlinie[2].

Od 1912 profesor konstrukcji, urbanistyki i osadnictwa Królewskiej Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku (Königliche Technische Hochschule zu Danzig), która następnie w latach 1918–1921 nosiła nazwę Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku (Technische Hochschule in Danzig), w okresie 1921–1939 Wyższej Szkoły Technicznej Wolnego Miasta Gdańska (Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig). W latach 1926–1927 był jej rektorem[1].

Brał udział w stopniu kapitana piechoty w działaniach I wojny światowej[1], za co został dwukrotne odznaczony Krzyżem Żelaznym (II klasy i I klasy) oraz otrzymał dwa ordery saskie: krzyż rycerski I klasy orderu Albrechta z mieczami i koroną i krzyż rycerski św. Henryka[2].

Zaprojektował samodzielnie, bądź przy współpracy innych architektów kilka obiektów i zespołów architektonicznych, m.in. siedzibę sopockiego Grand Hotelu[1], zespołu mieszkalnego w okolicy obecnej ul. Kościuszki[2], przebudowę i modernizację teatru przy Targu Węglowym[2]. Pełnił rolę miejskiego konserwatora zabytków architektury, m.in. walczył z ideą zastąpienia historycznej zabudowy ul. Długiej modnymi w latach XX-lecia międzywojennego modernistycznymi, betonowymi budynkami ("pudełkami")[2]. Od zniszczenia uratował też renesansowe miejskie bramy: Nizinną i Żuławską[2]. Pod jego kierownictwem studenci przeprowadzili pierwszą inwentaryzację gdańskich zabytków[1]. W 1933 otrzymał zlecenie opracowania sposobów konserwacji fasad gdańskich kamieniczek, czego efektem było przywrócenie historycznego wyglądu kilkudziesięciu obiektom[1]. W latach 1933–1935 kontynuował nadzór nad remontem Kościoła Mariackiego[1]. Na emeryturę przeszedł w 1938[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Otto Kloeppel: Friderizianisches Barock. 1908. (niem.)
  • Otto Kloeppel: Danzig und seine Bauten. Westpreussischer Architekten- und Ingenieur-Verein/W. Ernst & Sohn, 1908. (niem.)
  • Otto Kloeppel: Danzig am Scheidewege (1628—1928). Gdańsk: Stilke, 1928. (niem.)
  • Otto Kloeppel: Die Marienkirche in Danzig und Das Hüttengeheimnis vom Gerechten Steinmetzengrund. Gdańsk: Kafemann, 1935. (niem.)
  • Otto Kloeppel: Das Stadtbild von Danzig in den drei Jahrhunderten seiner großen Geschichte. Gdańsk: Kafemann, 1937. (niem.)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Koło Przewodników Miejskich i Terenowych Gdańskiego Oddziału PTTK: Otto Kloeppel. przewodnicygdanscy.naszemiasto.pl. [dostęp 2010-08-09].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Akademia Rzygaczy: Otto Kloeppel. www.rzygacz.webd.pl. [dostęp 2010-08-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Górska-Karpińska, Marzena: Grand Hotel Sopot, Oficyna Wydawnicza MH Warszawa 2005, 134 s.