Otto Magnus von Stackelberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Magnus von Stackelberg.PNG
herb Otto Magnus von Stackelberg (1736-1800)

Otto Magnus von Stackelberg (Отто Магнус фон Штакельберг) (ur. 1736, zm. 1800) – dyplomata rosyjski, poseł w Madrycie (1767-1771), w latach (1772-1790) ambasador rosyjski w Warszawie i w Sztokholmie.

W czasie pełnienia służby w Rzeczypospolitej stał na czele Rady Nieustającej, będąc rzeczywistym zarządcą Polski z ramienia Katarzyny II. Jego synem był dyplomata Gustav von Stackelberg (1776-1850).

1772-1790 ambasador w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Przeprowadził ratyfikację I rozbioru Polski na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775. W 1773 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[1]. Po narzuceniu I Rzeczypospolitej gwarancji ustrojowych w 1775 roku, Stackelberg stał się faktycznym współrządcą państwa. Wszystkie decyzje króla Stanisława Augusta Poniatowskiego były uprzednio z nim konsultowane i przez niego zatwierdzane. Dyplomata rosyjski miał przemożny wpływ na rozdawanie urzędów, od jego decyzji zależało m.in. nadanie orderów Orła Białego i Świętego Stanisława[2].

Odwołany za nieskuteczne przeciwdziałanie reformom Sejmu Czteroletniego, zakończył swoją karierę jako poseł w Szwecji (1791-1793).

W 1780, działając w porozumieniu z nuncjuszem apostolskim Janem Andrzejem Archettim, doprowadził do przekupienia posłów i odrzucenia projektu kodyfikacji prawa, zawartego w Kodeksie Zamoyskiego.

Od 1783 należał do polskiej loży masońskiej Bouclier du Nord.

W 1773 król Stanisław August Poniatowski nadał mu Order Orła Białego.

1791-1793 ambasador w Szwecji[edytuj | edytuj kod]

W roku 1792 Stackelberg i ambasador Hiszpanii w Sztokholmie Ignacio Maria del Corral y Aguirre zaproponowali, by rozmowy w sprawie utworzenia koalicji przeciw rewolucjonistom francuskim, przenieść do szwedzkiej stolicy, ponieważ „mózgiem” całego projektu był król Szwecji Gustaw III.

Przypisy

  1. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 181.
  2. Jerzy Łojek, Stanisław August z dzisiejszej perspektywy, w: Tenże, Wokół sporów i polemik, Lublin 1991, s. 181; Ostatnie lata panowania Stanisława Augusta, wydał Walerian Kalinka, Poznań 1868, s. CXCVI-CXCVII.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Anusik, Dyplomacja szwedzka wobec kryzysu monarchii we Francji w latach 1787-1792, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Łódź 2000, s. 472.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Kasper von Saldern
Flag of Poland.svg rosyjski ambasador w Polsce
1772-1790
Flag of Poland.svg Następca
Jakow Bułhakow