Otto Strandman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto August Strandman
Otto Strandman
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1875
Imperium Rosyjskie Vandu
Data i miejsce śmierci 5 lutego 1941
Estońska Socjalistyczna Republika Radziecka Kadrina
10. Starszy Państwa
Okres urzędowania od 9 lipca 1929
do 12 lutego 1931
Poprzednik August Rei
Następca Konstantin Päts
1. Premier Estonii
Okres urzędowania od 8 maja 1919
do 18 listopada 1919
Poprzednik Konstantin Päts
Następca Jaan Tõnisson
Odznaczenia
Krzyż Wolności za służbę cywilną (Estonia) Order Krzyża z Orłem I Klasy (Estonia)

Otto August Strandman (ur. 30 listopada 1875 w gminie Undla, zm. 5 lutego 1941 w Kadrinie) – estoński prawnik, polityk socjaldemokratyczny, premier i naczelnik państwa, dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu gimnazjum w Tallinnie i Petersburgu pracował w estońskim oddziale Rosyjskiego Banku Państwowego. W 1899 podjął studia prawnicze w Petersburgu, które ukończył w Dorpacie cztery lata później. Pracował jako adwokat w Narwie i Dorpacie.

Angażował się w działalność polityczną, był związany z ruchem socjalistycznym skupionym wokół przyszłego prezydenta Konstantina Pätsa, współredagował lewicową gazetę "Teataja".

W 1904 wybrano go z listy socjaldemokratycznej do dumy miejskiej Tallinna. Po wypadkach 1905 przebywał w Szwajcarii, do Rosji powrócił cztery lata później.

W 1918 objął kierownictwo resortów sprawiedliwości i rolnictwa w tymczasowym rządzie Estonii, później został jej premierem od 8 maja do 18 listopada 1919. Był deputowanym do konstytuanty estońskiej, posłował do wszystkich pięciu kadencji Riigikogu.

W 1920 przyczynił się do wygranej estońskiej Partii Pracy w wyborach, w wyniku czego został przewodniczącym parlamentu ("riigivanem").

Od 9 lipca 1929 do 12 lutego 1931 pełnił obowiązki głowy państwa.

Zaangażowany w działalność dyplomatyczną: w latach 1927–1929 był ambasadorem w Polsce, Czechosłowacji i Rumunii, a w 1933–1939 we Francji, Belgii i Watykanie.

Został odznaczony m.in. estońskim Krzyżem Wolności I klasy (1920) oraz Orderem Krzyża z Orłem I klasy (1930). W 1930 Uniwersytet Warszawski przyznał mu tytuł doktora honoris causa[1].

Zginął 5 lutego 1941 śmiercią samobójczą podczas aresztowania przez oficerów NKWD.

Przypisy

  1. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Johan Leppik
Flag of Estonia.svg Estoński poseł w Polsce
1927-1929
Flag of Estonia.svg Następca
Karl Tofer