Otto von Schrader

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto von Schrader
Otto von Schrader (piąty od lewej) w Bergen, kwiecień 1944
Otto von Schrader (piąty od lewej) w Bergen, kwiecień 1944
Admirał Admirał
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1888
Cesarstwo Niemieckie Lyck
Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 19 lipca 1945
Norwegia Bergen
Norwegia
Przebieg służby
Lata służby 19071945
Siły zbrojne Kaiserliche Marine
Reichsmarine
Kriegsmarine
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niemiecki w Złocie Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Książęcy Order Rodu Hohenzollernów

Otto von Schrader (ur. 18 marca 1888 w Lyck, zm. 19 lipca 1945 w Bergen) – admirał floty Kriegsmarine podczas II wojny światowej, odznaczony 19 sierpnia 1943 Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego.

W czasie w czasie I wojny światowej, w 1916 roku, ukończył szkołę dowódców okrętów podwodnych. 2 września 1916 roku objął dowództwo okrętu SM UC-31[1], na jego pokładzie odniósł pierwsze samodzielne zwycięstwo. 31 grudnia, u ujścia Tyne, zatopił brytyjską łódź patrolową „Protector” o pojemności 200 BRT, której 19 członków załogi zginęło[2]. 27 września 1916 roku został na sześć miesięcy dowódcą SM UB-35[3]. Pod jego dowództwem UB-35 zatopił pierwszy statek. 17 października w czasie patrolu po Morzu Północnym zatopił norweski parowiec „Sten” o pojemności 1046 BRT[4]. Statek płynął z ładunkiem drobnicowym z Skien do Londynu. W czasie tego patrolu UB-35 pod dowództwem von Schradera zatopił 8 statków[5]. Największym był duński parowiec „Guldborg” o pojemności 1569 BRT[6]. UB-35 dowodził do 5 listopada 1916 roku. W okresie od 5 sierpnia do 31 października 1917 oraz 28 lutego do 18 sierpnia 1918 roku dowodził okrętem SM UB-64[7]. Na jego pokładzie 23 lipca 1918 roku na południe od wybrzeży Irlandii zatopił brytyjski uzbrojony statek handlowy „Marmora” o pojemności 10 509 BRT[8]. Statek płynął z Cardiff do Dakaru. 18 sierpnia 1918 roku Otto von Schrader zastąpił na stanowisku dowódcy okrętu SM U-53[9] kapitana Hansa Rose[10]. Na tym okręcie von Schrader służył do 1 grudnia 1918 roku, kiedy to został poddany Royal Navy.

Pod koniec II wojny światowej został jeńcem wojennym w Norwegii, gdzie popełnił samobójstwo 19 lipca 1945.

Przypisy

  1. UC 31 (ang.). W: WWI U-boats [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-28].
  2. Protector (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-28].
  3. UB 35 (ang.). W: WWI U-boats [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-28].
  4. Sten (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-28].
  5. Ships hit by UB 35 (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-27].
  6. Guldborg (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-28].
  7. UB 64 (ang.). W: WWI U-boats [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-28].
  8. Marmora (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-28].
  9. U 53 (ang.). W: WWI U-boats [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-28].
  10. Hans Rose (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-12-27]. (15 kwietnia 1885 - 6 grudnia 1969), pierwszy dowódca okrętu U-51, który za jego kadencji zatopił 81 statków nieprzyjaciela o łącznej pojemności 220 892 BRT oraz jeden okręt wojenny o wyporności 1050 oraz uszkodził 9 statków (45 606 BRT). 20 grudnia 1917 roku Rose został odznaczony Pour le Mérite.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]