Otton III (cesarz rzymski)
| Otton III Divina favente clementia Romanorum imperator semper Augustus/z Bożej łaski cesarz rzymski, po wieki August |
|
 |
|
| król Niemiec | |
| Okres panowania | od 983 do 1002 |
| Poprzednik | Otton II |
| Następca | Henryk II Święty |
| Cesarz Rzymsko-Niemiecki | |
| Okres panowania | od 996 do 1002 |
| Poprzednik | Otton II |
| Następca | Henryk II Święty |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Ludolfingowie |
| Urodzony | 980 |
| Zmarł | 1002 |
| Ojciec | Otton II |
| Matka | Teofano |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Otton III (Otto Rudy, ur. 980, zm. 23/24 stycznia 1002[1]) – władca niemiecki z dynastii Ludolfingów. Król Niemiec od 983, cesarz rzymsko-niemiecki od 996 roku.
Jako dziecko jeszcze za życia ojca został wybrany na króla Niemiec w 983 roku. Po śmierci Ottona II został koronowany na cesarza rzymsko-niemieckiego 21 maja 996.
Jego matka, Teofano, sprawowała władzę jako regentka do swojej śmierci w 991 roku. Następnie matka Ottona II, Święta Adelajda rządziła jako regentka do osiągnięcia przez Ottona III dojrzałości. We wrześniu 994 roku objął samodzielne rządy[2]. Otton III dążył do ustanowienia w Rzymie swojej cesarskiej stolicy i budowy uniwersalnej władzy cesarskiej na wzór antycznego imperium rzymskiego. Po śmierci swojego kuzyna, Grzegorza V, zapewnił wybór w 999 roku na tron papieski swojego współpracownika (a wcześniej nauczyciela) Gerberta z Aurillac, który przyjął imię Sylwester II. Był uznawany za cesarza-ascetę, wykazującego szczególny pietyzm, choć jego zachowania religijnie, takie jak pójście boso do Gniezna w 1000 roku, wpisywały się w ówczesny system rytuałów władzy[3].
W 1000 roku, przy okazji pielgrzymki do grobu świętego Wojciecha, chcąc również pozyskać Bolesława Chrobrego do swych idei cesarstwa uniwersalistycznego, przybył do Gniezna[4]. Podczas zjazdu gnieźnieńskiego utworzono niezależną polską organizację kościelną z metropolią w Gnieźnie i biskupstwami w Krakowie, Kołobrzegu i Wrocławiu. Status utworzonej również diecezji poznańskiej pozostaje sporny. Arcybiskupem gnieźnieńskim został brat Wojciecha, Radzim (Gaudenty). Bolesław Chrobry został również uznany przyjacielem Świętego Cesarstwa Rzymskiego i niezależnym władcą, cesarz Otton wyróżnił go dając mu włócznię św. Maurycego i gwóźdź z Krzyża Pańskiego, przy czym cesarz założył mu na głowę swój diadem cesarski. Bolesław podarował Ottonowi relikwiarz św. Wojciecha i chorągiew triumfalną.
Otton III zmarł 23 stycznia 1002 roku, na zamku Paterno w Falerii (płn. Lacjum, prowincja Viterbo), w trakcie próby zdobycia Rzymu, z którego musiał uchodzić przez wybuch rebelii ludowej w Rzymie. Powody jego śmierci są niejasne. Według niektórych źródeł zmarł na malarię, według innych zatruł się jedzeniem, a według jeszcze innych został celowo otruty. Nie pozostawił potomków. Za jego panowania cesarstwo nie zyskało żadnych ziem – wręcz przeciwnie, utraciło Połabie, Milsko i Łużyce. Tron po nim objął jego kuzyn Henryk II Święty.
Przypisy
- ↑ Jerzy Strzelczyk: Otton III. 2009.
- ↑ Jerzy Strzelczyk: Otton III. 2009.
- ↑ Gerd Althoff, Potęga Rytuału. Symbolika władzy w średniowieczu, Wydawnictwo Naukowej PWN, 2011; Kamil Janicki, Dlaczego Otton III szedł boso do Gniezna?, "Ciekawostki historyczne", 10 lipca 2011.
- ↑ Jerzy Strzelczyk: Otton III. 2009.
[edytuj] Bibliografia
- Gerd Althoff, Potęga Rytuału. Symbolika władzy w średniowieczu, Wydawnictwo Naukowej PWN, 2011, ISBN 978-83-01-16592-5.
- Jerzy Strzelczyk: Otton III. 2009.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Kamil Janicki, Dlaczego Otton III szedł boso do Gniezna?, "Ciekawostki historyczne", 10 lipca 2011.
| Poprzednik Otton II |
 |
Król Niemiec 983-1002 |
|
Następca Henryk II Święty |
| Poprzednik Otton II |
 |
Cesarz Rzymski 996-1002 |
|
Następca Henryk II Święty |
