Otton III (książę szczeciński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Otton III
książę szczeciński
Okres panowania od 1451
do 1464
Poprzednik Joachim Młodszy
Następca Eryk II
Dane biograficzne
Dynastia Gryfici
Urodziny 29 maja 1444
Śmierć 7 lub 8 września 1464 we
Wkryujściu
Ojciec Joachim Młodszy
Matka Elżbieta

Otton III (ur. 29 maja 1444, zm. 7 lub 8 września 1464 we Wkryujściu[1]) – książę szczeciński w latach 1451-1464. Syn Joachima zwanego Młodszym, księcia szczecińskiego i Elżbiety, córki Jana „Alchemika”, margrabiego brandenburskiego i Barbary saskiej.

Życie i panowanie[edytuj | edytuj kod]

Początkowo, z uwagi na małoletność Ottona, faktyczną władzę w księstwie, po śmierci Joachima Młodszego sprawowali prawdopodobnie Warcisław IX, książę wołogoski oraz matka, która pozostawała pod wpływem swego brata, elektora Fryderyka II Żelaznego. Otton III po osiągnięciu wieku sprawnego, przejął władzę w księstwie w 1456. Faktem przemawiającym za tą datą, są zachowane dokumenty, które młody książę sygnował własną pieczęcią[2][a].

W 1460 miasta złożyły jemu hołd. Prawdopodobnie Otton III miał zapewnić późniejszemu margrabiemu Albrechtowi III, przejęcie władzy w księstwie, na wypadek bezpotomnej śmierci. Tenże udzielił księciu szczecińskiemu pomoc, w przejęciu dóbr po Eryku Pomorskim, księciu słupskim, o które spór toczył z Erykiem II. Otton III zajął wówczas zachodnią część Księstwa Słupskiego, tj. część ziem wołogoskich z Gryficami, Kamieniem, Stargardem[3][4], oraz Łobzem, Borkowem Wielkim, Płotami, Dobrą Nowogardzką i Nowogardem[5]. Konflikt z Erykiem również obejmował kwestię gospodarczą, a szczególnie walkę o prymat w handlu morskim pomiędzy Szczecinem a Stargardem. Otton III opowiedział się wówczas za Szczecinem, a Eryk wspomagał do 1462 – Stargard[5].

Nie zdążył się ożenić. Zmarł w wieku 20 lat we Wkryujściu (Ueckermünde) podczas epidemii, w trakcie której zmarli także jego dwaj przyrodni bracia, synowie Warcisława X, księcia bardowskiego, rugijskiego i wołogoskiego. Był ostatnim ze szczecińskiej linii Gryfitów[6][5][4].

Po jego śmierci, książęta z linii wołogoskiej prowadzili spór o sukcesję nad Księstwem Szczecińskim, do której roszczenia wysunął także Frydeyk II Żelazny. Tenże już 4 października 1464 tytułował się księciem szczecińskim, mimo, że nad księstwem władzę przejęli Eryk II z Warcisławem X. Konflikt o sukcesję trwał z przerwami do 1479. Rezultatem zabiegów brandenburskich było włączenie części księstwa do swoich domen, a książęta wołogoscy zmuszeni zostali do złożenia hołdu lennego[7].

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz V
ur. ok. 1381
zm. w okr. 5 V–10 XII 1434
Katarzyna brunszwicka
ur. najwcz. 1389
zm. 1429
Jan „Alchemik”
ur. 1406
zm. 16 XI 1464
Barbara saska
ur. 1405
zm. 1465
         
     
  Joachim Młodszy
ur. najp. 1424
zm. p. 4 X 1451
Elżbieta
ur. 1425
zm. przed 23 XI 1471
     
   
Otton III
(ur. 29 V 1444, zm. 7 lub 8 IX 1464)


Uwagi

  1. W literaturze przedmiotu jest także spotykana data roczna objęcia rządów przez Ottona III, która przypada na 1460.

Przypisy

  1. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 424-426.
  2. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 424.
  3. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 424-425
  4. 4,0 4,1 K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 101.
  5. 5,0 5,1 5,2 J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 339.
  6. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 398, 425-426.
  7. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 378, 426.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Opracowania[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa (online)[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Joachim Młodszy
Pommernwappen.jpg książę szczeciński
1451-1464
Pommernwappen.jpg Następca
Eryk II