Otton III (książę szczeciński)
| Otton III |
|
| książę szczeciński | |
| Okres panowania | od 1451 do 1464 |
| Poprzednik | Joachim Młodszy |
| Następca | Eryk II |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Gryfici |
| Urodzony | 29 maja 1444 |
| Zmarł | 7 lub 8 września 1464 we Wkryujściu |
| Ojciec | Joachim Młodszy |
| Matka | Elżbieta |
Otton III (ur. 29 maja 1444, zm. 7 lub 8 września 1464 we Wkryujściu[1]) – książę szczeciński w latach 1451-1464. Syn Joachima zwanego Młodszym, księcia szczecińskiego i Elżbiety, córki Jana „Alchemika”, margrabiego brandenburskiego i Barbary saskiej.
Spis treści |
Życie i panowanie [edytuj]
Początkowo, z uwagi na małoletność Ottona, faktyczną władzę w księstwie, po śmierci Joachima Młodszego sprawowali prawdopodobnie Warcisław IX, książę wołogoski oraz matka, która pozostawała pod wpływem swego brata, elektora Fryderyka II Żelaznego. Otton III po osiągnięciu wieku sprawnego, przejął władzę w księstwie w 1456. Faktem przemawiającym za tą datą, są zachowane dokumenty, które młody książę sygnował własną pieczęcią[2][a].
W 1460 miasta złożyły jemu hołd. Prawdopodobnie Otton III miał zapewnić późniejszemu margrabiemu Albrechtowi III, przejęcie władzy w księstwie, na wypadek bezpotomnej śmierci. Tenże udzielił księciu szczecińskiemu pomoc, w przejęciu dóbr po Eryku Pomorskim, księciu słupskim, o które spór toczył z Erykiem II. Otton III zajął wówczas zachodnią część Księstwa Słupskiego, tj. część ziem wołogoskich z Gryficami, Kamieniem, Stargardem[3][4], oraz Łobzem, Borkowem Wielkim, Płotami, Dobrą Nowogardzką i Nowogardem[5]. Konflikt z Erykiem również obejmował kwestię gospodarczą, a szczególnie walkę o prymat w handlu morskim pomiędzy Szczecinem a Stargardem. Otton III opowiedział się wówczas za Szczecinem, a Eryk wspomagał do 1462 – Stargard[5].
Nie zdążył się ożenić. Zmarł w wieku 20 lat we Wkryujściu (Ueckermünde) podczas epidemii, w trakcie której zmarli także jego dwaj przyrodni bracia, synowie Warcisława X, księcia bardowskiego, rugijskiego i wołogoskiego. Był ostatnim ze szczecińskiej linii Gryfitów[6][5][4].
Po jego śmierci, książęta z linii wołogoskiej prowadzili spór o sukcesję nad Księstwem Szczecińskim, do której roszczenia wysunął także Frydeyk II Żelazny. Tenże już 4 października 1464 tytułował się księciem szczecińskim, mimo, że nad księstwem władzę przejęli Eryk II z Warcisławem X. Konflikt o sukcesję trwał z przerwami do 1479. Rezultatem zabiegów brandenburskich było włączenie części księstwa do swoich domen, a książęta wołogoscy zmuszeni zostali do złożenia hołdu lennego[7].
Genealogia [edytuj]
| Kazimierz V ur. ok. 1381 zm. w okr. 5 V–10 XII 1434 |
Katarzyna brunszwicka ur. najwcz. 1389 zm. 1429 |
Jan „Alchemik” ur. 1406 zm. 16 XI 1464 |
Barbara saska ur. 1405 zm. 1465 |
||||||||||
| Joachim Młodszy ur. najp. 1424 zm. p. 4 X 1451 |
Elżbieta ur. 1425 zm. przed 23 XI 1471 |
||||||||||||
| Otton III (ur. 29 V 1444, zm. 7 lub 8 IX 1464) |
Uwagi
- ↑ W literaturze przedmiotu jest także spotykana data roczna objęcia rządów przez Ottona III, która przypada na 1460.
Przypisy
- ↑ E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 424-426.
- ↑ E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 424.
- ↑ E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 424-425
- ↑ 4,0 4,1 K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 101.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 339.
- ↑ E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 398, 425-426.
- ↑ E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 378, 426.
Bibliografia [edytuj]
Opracowania [edytuj]
- Kozłowski K., Podralski J., Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, Szczecin 1985, ISBN 83-03-00530-8.
- Rymar E., Rodowód książąt pomorskich, Szczecin 2005, ISBN 83-87879-50-9.
- Szymański J. W., Książęcy ród Gryfitów, Goleniów – Kielce 2006, ISBN 83-7273-224-8.
Literatura dodatkowa (online) [edytuj]
- v. Bülow, Otto III., Herzog von Pommern-Stettin (niem.) [w:] NDB, ADB Deutsche Biographie (niem.), [dostęp 2012-04-30].
- Madsen U., Otto III. Herzog von Pommern-Stettin (niem.), [dostęp 2012-04-30].
| Poprzednik Joachim Młodszy |
 |
książę szczeciński 1451-1464 |
|
Następca Eryk II |
