Otton II (książę szczeciński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otton II
książę szczeciński
Okres panowania od 1413
do 1428
Poprzednik Świętobor I
Następca Kazimierz V
Dane biograficzne
Dynastia Gryfici
Urodziny ok. 1380
Śmierć 27 marca 1428
Ojciec Świętobor I
Matka Anna
Żona Agnieszka

Otton II (ur. ok. 1380, zm. 27 marca 1428[1]) – książę szczeciński, syn Świętobora I z rodu Gryfitów. Panował w latach 1413-1428 współrządząc wraz z bratem Kazimierzem V.

Życie i panowanie[edytuj | edytuj kod]

W 1393, w wieku 14 lat, został z inicjatywy króla niemieckiego i czeskiego Wacława IV obrany przez kapitułę ryską na arcybiskupa Rygi[2]. Papież Bonifacy IV poparł jednak na to stanowisko krzyżackiego kandydata Jana Wallenrode, który w październiku 1393 zajął miasto. W odpowiedzi, 10 września 1395 Świętobor I zawarł sojusz z Władysławem Jagiełłą przymierze, w celu zbrojnej rozprawy z Krzyżakami oraz interesie syna. W lutym 1396 wojska litewsko-ruskie pod wodzą Witolda zajęły Rygę i osadziły na stolcu arcybiskupim – Ottona, jako koadiutora, który wraz z ojcem i bratem zawarł sojusz z Litwą. Jednak 23 lipca 1396 Witold zawarł porozumienie z Krzyżakami i Otton musiał latem 1397 opuścić Inflanty. Tytułu ryskiego arcybiskupa-koadiutora używał nadal do 1411, gdy zrezygnował zeń dla zawarcia małżeństwa z Agnieszką, córką Jana II, księcia meklemburskiego na Stargardzie i Sternbergu oraz Katarzyny-Wilheidy, córki Olgierda, wielkiego księcia litewskiego. Małżeństwo pozostało bezpotomne[3][4].

W 1409 został wraz z bratem dopuszczony przez ojca do współrządów, a dwa lata później sprawował regencję podczas wyprawy ojca do Ziemi Świętej (faktyczne rządy w księstwie, wraz z bratem, objął po śmierci Świętobora I w 1413)[4][5]. W 1412 brał udział w konflikcie zbrojnym z namiestnikiem brandenburskim Fryderykiem I, którego przy pomocy mieszczan szczecińskich pokonał 24 października w bitwie na Grobli Kremskiej[2][6].

Dalsze wypadki konfliktu z Brandenburczykami doprowadziły do zagarnięcia przez nich części Marchii Wkrzańskiej w 1414, a trzy lata później Księstwo Szczecińskie zostało uznane za lenno Marchii Brandenburskiej. Nigdy jednak nie doszło do uznania przez książąt szczecińskich – zwierzchności nad księstwem[2]. W 1420, mimo poparcia rycerstwa wielkopolskiego pod wodzą Jana z Czarnkowa, książę szczeciński poniósł klęskę, na skutek czego utracił kilka miast w Marchii Wkrzańskiej. Pięć lat później, wznowił działania wojenne z Brandenburczykami, przy poparciu Zygmunta Luksemburskiego, króla niemieckiego, które zakończyły się pokojem w Eberswalde (1427). Otton II odzyskał część ziemi wkrzańskiej[6].

Zmarł 27 marca 1428. Został pochowany w kościele zamkowym św. Ottona w Szczecinie[5][7][2].

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Barnim III Wielki
ur. przed 1300
bądź w okr. 1303–1304
zm. 24 VIII 1368
Agnieszka
ur. na przeł. 1318/1319
zm. po 2 VI 1371
Albrecht Piękny
ur. ok. 1319
zm. 4 IV 1361
Zofia
ur. ok. 1323
zm. 1372
         
     
  Świętobor I
ur. ok. 1351
zm. 21 VI 1413
Anna
ur. zap. 1360
zm. w okr. 18 IV–17 X 1391
     
   
Otton II
(ur. ok. 1380, zm. 27 III 1428)


Przypisy

  1. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 414-416.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 95.
  3. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 414-415.
  4. 4,0 4,1 J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 337.
  5. 5,0 5,1 E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 415.
  6. 6,0 6,1 J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 338.
  7. J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, ss. 337-338.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Opracowania[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa (online)[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Świętobor I
Pommernwappen.jpg książę szczeciński
1413-1428
Pommernwappen.jpg Następca
Kazimierz V