Otton I Wielki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otton I Wielki
z łaski Bożej cesarz (Imperator Augustus)
Otto I HRR.jpg
Król Niemiec
Okres panowania od 936
do 973
Poprzednik Henryk I Ptasznik
Następca Otton II
Król Włoch
Okres panowania od 951
do 973
Poprzednik Berengar II
Następca Otton II
Święty Cesarz Rzymski
Okres panowania od 962
do 973
Poprzednik Berengar I z Friulu
Następca Otton II
Dane biograficzne
Dynastia Ludolfingowie
Urodziny 23 listopada 912
Śmierć 7 maja 973
Ojciec Henryk I Ptasznik
Matka Matylda z Ringelheim
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Otton I Wielki (ur. 23 listopada 912, zm. 7 maja 973 w Memleben) – książę Saksonii 936961, król niemiecki od 936 i Święty Cesarz Rzymski od 962, z dynastii Ludolfingów.

Był synem Henryka I Ptasznika, króla Niemiec i jego drugiej żony Matyldy z Ringelheim, córki saskiego hrabiego Dytryka.

Otton został królem Niemiec w drodze elekcji w roku 936. Uroczysta koronacja odbyła się w Akwizgranie[1] w tym samym roku. Po koronacji musiał zwalczyć bunt książąt Saksonii, Bawarii, Lotaryngii i Frankonii wspieranych przez braci Ottona Thankmara i Henryka. Po zwycięstwie w 939 roku rozpoczął proces umacniania władzy opierając się na Kościele i związkach dynastycznych[1].

Prowadził politykę ekspansywną wobec Słowian tworząc na ich terenach liczne marchie, osiągając brzegi Odry. Uzależnił od Niemiec Włochy, Czechy i Danię. Podbitą ludność chrystianizował. 10 sierpnia 955 pokonał Madziarów w bitwie na Lechowym Polu koło Augsburga, powstrzymując ich najazdy na środkową Europę. Od 963 roku Otton otrzymywał trybut od Mieszka I, księcia Polan (według przekazu kronikarza Thietmara) z części jego ziem – ta informacja bywa jednak kwestionowana przez znaczną część badaczy.

2 lutego 962[2] papież Jan XII koronował Ottona w Rzymie na cesarza rzymskiego. Chcąc jednak ułatwić sobie uznanie ze strony Bizancjum używał on tego tytułu bez przymiotnika ,,rzymski". Jeszcze za swego życia w 967 Otton I uczynił cesarzem swego syna Ottona II. W roku 972 zaproponował Cesarstwu Bizantyjskiemu zwrot podbitych ziem na terenie Włoch w zamian za wzajemne uznanie tytułów cesarskich. Układ ten został przypieczętowany małżeństwem Ottona II z księżniczką Teofano, krewną cesarza bizantyjskiego Jana I Tzimiskesa.

Otton I zmarł w wieku 60 lat i został pochowany w katedrze w Magdeburgu.

Małżeństwa i potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Otton I był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Edyta Angielska, córka króla Edwarda Starszego. Po raz drugi ożenił się w październiku 951 roku z Adelajdą, córką króla Burgundii – Rudolfa II.

Z pierwszego małżeństwa pochodzili:

Z drugiego małżeństwa pochodzili:

Z nieformalnego związku pochodził:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Otto, Otton - różne wersje imienia

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 314. ISBN 83-85719-85-7.
  2. Gerd Althoff: Otto I., Kaiser. W: Neue Deutsche Biographie. T. 19. Berlin: Duncker & Humblot, 1999, s. 658.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Henryk I Ptasznik
Coat of arms of Saxony.svg Książę Saksonii
936-961
Coat of arms of Saxony.svg Następca
Hermann Billung
Poprzednik
Henryk I Ptasznik
Holy Roman Empire Arms-single head.svg Król Niemiec
936-973
Holy Roman Empire Arms-single head.svg Następca
Otton II
Poprzednik
Berengar I
Holy Roman Empire Arms-double head.svg Święty Cesarz Rzymski
962-973
Holy Roman Empire Arms-double head.svg Następca
Otton II