Otton I Wielki
| Otton I Wielki z łaski Bożej cesarz (Imperator Augustus) |
|
 |
|
| Król Niemiec | |
| Okres panowania | od 936 do 973 |
| Poprzednik | Henryk I Ptasznik |
| Następca | Otto II |
| Król Włoch | |
| Okres panowania | od 951 do 973 |
| Poprzednik | Berengar II |
| Następca | Otto II |
| Cesarz Rzymsko-Niemiecki | |
| Okres panowania | od 962 do 973 |
| Poprzednik | Berengar I z Friulu |
| Następca | Otto II |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Ludolfingowie |
| Urodzony | 23 listopada 912 |
| Zmarł | 7 maja 973 |
| Ojciec | Henryk I Ptasznik |
| Matka | Matylda z Ringelheim |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Otto I Wielki (ur. 23 listopada 912, zm. 7 maja 973 w Memleben) – książę Saksonii 936–961, król niemiecki od 936 i cesarz rzymsko-niemiecki od 962, z dynastii Ludolfingów.
Był synem Henryka I Ptasznika, króla Niemiec i jego drugiej żony Matyldy z Ringelheim, córki saskiego hrabiego Dytryka.
Otto został królem Niemiec w drodze elekcji w roku 936. Uroczysta koronacja odbyła się w Akwizgranie[1] w tym samym roku. Po koronacji musiał zwalczyć bunt książąt Saksonii, Bawarii, Lotaryngii i Frankonii wspieranych przez braci Ottona Thankmara i Henryka. Po zwycięstwie w 939 roku rozpoczął proces umacniania władzy opierając się na Kościele i związkach dynastycznych[1].
Prowadził politykę ekspansywną wobec Słowian tworząc na ich terenach liczne marchie, osiągając brzegi Odry. Uzależnił od Niemiec Włochy, Czechy i Danię. Podbitą ludność chrystianizował. 10 sierpnia 955 pokonał Madziarów w bitwie na Lechowym Polu koło Augsburga, powstrzymując ich najazdy na środkową Europę. Od 963 roku Otton otrzymywał trybut od Mieszka I, księcia Polan (według przekazu kronikarza Thietmara) z części jego ziem – ta informacja bywa jednak kwestionowana przez znaczną część badaczy.
2 lutego 962 papież Jan XII koronował Ottona w Rzymie na cesarza rzymskiego. Chcąc jednak ułatwić sobie uznanie ze strony Bizancjum używał on tego tytułu bez przymiotnika ,,rzymski". Jeszcze za swego życia w 967 Otton I uczynił cesarzem swego syna Ottona II. W roku 972 zaproponował Cesarstwu Bizantyjskiemu zwrot podbitych ziem na terenie Włoch w zamian za wzajemne uznanie tytułów cesarskich. Układ ten został przypieczętowany małżeństwem Ottona II z księżniczką Teofano, krewną cesarza bizantyjskiego Jana I Tzimiskesa.
Otton I zmarł w wieku 61 lat i został pochowany w katedrze w Magdeburgu.
[edytuj] Małżeństwa i potomstwo
Otton I był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Edyta Angielska, córka króla Edwarda Starszego. Po raz drugi ożenił się w październiku 951 roku z Adelajdą, córką króla Burgundii – Rudolfa II.
Z pierwszego małżeństwa pochodzili:
- Ludolf, ur. 930, zm. 6 września 957, książę Szwabii.
- Ludgarda, zm. 18 listopada 953, od 947 roku żona Konrada, księcia Lotaryngii.
Z drugiego małżeństwa pochodzili:
- Henryk, ur. 952, zm. 7 kwietnia około 954
- Bruno, ur. 953, zm. 8 września 957
- Otto II, ur. 955, zm. 7 grudnia 983, cesarz rzymski
- Matylda, ur. pod koniec 955, zm. 6 lutego 999
Z nieformalnego związku pochodził:
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 314. ISBN 83-85719-85-7.
[edytuj] Bibliografia
- Dworzaczek W., Genealogia, Warszawa 1959, tablica 43.
| Poprzednik Henryk I Ptasznik |
 |
Książę Saksonii 936-961 |
|
Następca Hermann Billung |
| Poprzednik Henryk I Ptasznik |
 |
Król Niemiec 936-973 |
|
Następca Otton II |
| Poprzednik Berengar I |
 |
Cesarz Rzymski 962-973 |
|
Następca Otton II |
