Ottone de Tonengo
Ottone de Tonengo (zm. 1250) – włoski kardynał i dyplomata papieski. Znany również jako Ottone de Monferrato lub Ottone Candido.
Pochodził z rodziny markizów Monferrato. W latach 1214-24 był kanonikiem kapituły katedralnej w Ivrea, następnie przeszedł do pracy w kurii rzymskiej. W 1225 papież Honoriusz III wysłał go jako nuncjusza do Anglii, skąd powrócił na pocz. 1226. Następny papież Grzegorz IX na swoim pierwszym konsystorzu 18 września 1227 roku mianował go kardynałem-diakonem S. Nicola in Carcere. W następnych latach dwukrotnie był legatem wobec przebywającego we Włoszech cesarza Fryderyka II (grudzień 1227 i 1232), a w 1229-31 był legatem papieskim w Niemczech i Danii. W 1237 został ponownie wysłany do Anglii, gdzie przebywał do stycznia 1241 roku. W drodze powrotnej został uwięzony przez Fryderyka II razem z kardynałem Giacomo Pecoraria z Palestriny; przebywał w niewoli do sierpnia 1242 roku, przez co nie wziął uziału w wyborze Celestyna IV (1241). Uczestniczył w papieskiej elekcji 1243. Nowy papież Innocenty IV konsekrował go na biskupa Porto e S. Rufina (28 maja 1244) i ponownie wysłał z misją pokojową do Fryderyka II, która jednak zakończyła się niepowodzeniem. Brał udział w Soborze Lyońskim w 1245.
Kardynał Ottone de Tonengo podpisywał bulle papieskie między 23 września 1227 a 16 grudnia 1247. W kurii papieskiej działał jakoprotektor zakonu humiliatów. Zmarł w Lyonie około roku 1250 (przed 23 stycznia 1251).
Link zewnętrzny [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
Agostino Paravicini Bagliani, Cardinali di curia e "familiae" cardinalizie dal 1227 al 1254, Padwa 1972, s. 76-91
