Otwarcie Rétiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.

Chess zhor 26.png
Chess zver 26.png
a8 b8 c8 d8 e8 f8 g8 h8
a7 b7 c7 d7 e7 f7 g7 h7
a6 b6 c6 d6 e6 f6 g6 h6
a5 b5 c5 d5 e5 f5 g5 h5
a4 b4 c4 d4 e4 f4 g4 h4
a3 b3 c3 d3 e3 f3 g3 h3
a2 b2 c2 d2 e2 f2 g2 h2
a1 b1 c1 d1 e1 f1 g1 h1
Chess zver 26.png
Chess zhor 26.png
Otwarcie Rétiego (A04-A09)
Chess zhor 26.png
Chess zver 26.png
a8 b8 c8 d8 e8 f8 g8 h8
a7 b7 c7 d7 e7 f7 g7 h7
a6 b6 c6 d6 e6 f6 g6 h6
a5 b5 c5 d5 e5 f5 g5 h5
a4 b4 c4 d4 e4 f4 g4 h4
a3 b3 c3 d3 e3 f3 g3 h3
a2 b2 c2 d2 e2 f2 g2 h2
a1 b1 c1 d1 e1 f1 g1 h1
Chess zver 26.png
Chess zhor 26.png
Otwarcie Rétiego, system klasyczny (A09)

Otwarcie Rétiegootwarcie szachowe, rozpoczynające się od posunięcia:

  • 1.Sf3

Należy do grupy debiutów zamkniętych, w Encyklopedii Otwarć Szachowych oznaczone jest symbolami od A04 do A09.

W ten sposób po raz pierwszy zaczął grać w 1923 r. Richard Réti, wówczas zawodnik ścisłej światowej czołówki, od posunięcia 1.Sf3 rozpoczynając kilka swoich partii w turniejach międzynarodowych rozegranych w Karlowych Warach, Morawskiej Ostrawie oraz Wiedniu. Pozycja nowego wówczas otwarcia ugruntowana została po słynnym zwycięstwie Rétiego nad mistrzem świata Jose Raulem Capablanką w Nowym Jorku w 1924 r.[1]

W zależności od wyboru czarnych, gra może rozwijać się zgodnie z prawie wszystkimi debiutami z grupy debiutów zamkniętych, jak również półotwartych (np. obrona sycylijska, po 1...c5 2.e4) czy nawet otwartych (np. partia hiszpańska, po 1...Sc6 2.e4 e5 3.Gb5). Dzięki temu, debiut ten jest doskonałym przykładem szachowej transpozycji. Z powodu mnogości ewentualnych kontynuacji, z biegiem lat przyjęto, iż klasyczne otwarcie Rétiego powstaje po posunięciach:

  • 1.Sf3 d5 2.c4

Ideą systemu jest jak najwcześniejsza kontrola centrum szachownicy za pomocą lekkich figur (skoczki z pól c3 i f3, natomiast gońce z pól b2 i/lub g2). Białe podejmują decyzję o fianchettowaniu obu gońców, ewentualnie tylko biało- lub czarnopolowego w zależności od gry przeciwnika, co jest kolejnym dowodem na wyjątkową elastyczność tego debiutu.

Podstawowe warianty systemu klasycznego[edytuj | edytuj kod]

  • 2...d:c4
  • 2...e6
  • 2...c6
  • 2...d4

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]