Otwieracz do butelek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Opatentowany w 1893 r. stołowy otwieracz Bernardina
Opatentowany w 1894 r. ręczny otwieracz Paintera
Wikimedia Commons

Otwieracz do butelek – przyrząd służący do otwierania butelek z zamknięciem koronowym (kapslem).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy otwieracz do butelek opatentował Alfred Louis Bernardin w 1893. Był to otwieracz, który na stałe przymocowany był do blatu stołu. Bardzo podobny otwieracz ręczny opatentował rok później William Painter - wynalazca zamknięć koronowych na butelki - i do dzisiaj podobne otwieracze do butelek w różnej formie znajdują się w użyciu.

Sposób użycia[edytuj | edytuj kod]

Otwieracz do butelek przykłada się do kapsla w taki sposób, aby górna część otwieracza opierała się na powierzchni kapsla, dolna natomiast była zaczepiona o jego ząbki. Tworzy się w ten sposób rodzaj dźwigni, która przez pociągnięcie rączki otwieracza do góry zdejmuje kapsel.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]