Owca śnieżna
| Owca śnieżna | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | parzystokopytne |
| Rodzina | krętorogie |
| Podrodzina | kozłowate |
| Rodzaj | Ovis |
| Gatunek | owca śnieżna |
| Nazwa systematyczna | |
| Ovis nivicola[1] | |
| Eschscholtz, 1829 | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Owca śnieżna, owca kamczacka (Ovis nivicola) – ssak z rodziny krętorogich, blisko spokrewniony z północnoamerykańskimi dzikimi owcami Dalla i kanadyjską. Przez część systematyków owca śnieżna uważana jest za podgatunek owcy Dalla lub kanadyjskiej, w polskiej literaturze zoologicznej również opisywana była pod nazwą Ovis dalli[3] lub Ovis canadensis nivicola[4] .
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
Długość ciała 140–175 cm, długość ogona do 15 cm, wysokość w kłębie ok. 100 cm, masa ciała do 100 kg. Ubarwienie szarożółte lub ciemnobrunatne, spód biały lub kremowy. Masywne, ślimakowe rogi, u samców o długości do 89 cm (rekordowy okaz posiadał rogi długości 111 cm[5]), u samic cieńsze i krótsze. Owce śnieżne zamieszkują otwarte tereny górskie. Występują w środkowej, północnej i wschodniej Syberii.
[edytuj] Podgatunki
Caprinae Specialist Group wyróżnia cztery podgatunki owcy śnieżnej (w nawiasie podano kategorię zagrożenia każdego z nich):
- Ovis nivicola nivicola Eschcholtz, 1829 (NT)
- Ovis nivicola lydekkeri Kowarzik, 1913 (LC)
- Ovis nivicola alleni Matschie, 1907 (LC)
- Ovis nivicola borealis Severtzov, 1973 (VU)
Wilson i Reeder wyróżniają jeszcze:
- Ovis nivicola kodarensis Medvedev, 1994
- Ovis nivicola koriakorum Chernyavskii, 1962
Przypisy
- ↑ Ovis nivicola w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Ovis nivicola. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Kowalski Kazimierz: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
- ↑ Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
- ↑ Góry. Warszawa: Delta, 1997, s. 161. ISBN 83-86698-62-4.
[edytuj] Bibliografia
- Ovis nivicola. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.) [dostęp 29 grudnia 2007]
- Huffman Brent: Ovis nivicola, Snow sheep, Siberian bighorn sheep (ang.). www.ultimateungulate.com. [dostęp 29 grudnia 2007].
- Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Ovis nivicola. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 grudnia 2007]
- Góry. Warszawa: Delta, 1997. ISBN 83-86698-62-4.
