Owczarek francuski beauceron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Owczarek francuski Beauceron
Owczarek francuski beauceron 009pl.jpg
Owczarek Beauceron - dorosła suka
Inne nazwy Beauceron, Owczarek francuski z Beauce, Bas Rouge, Berger de Beauce
Kraj patronacki Francja
Wymiary
Wysokość 65 - 70 cm (psy),
61 - 68 cm (suki)
Masa 30-50 kg[1]
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
numer wzorca 44
AKC Herding
KC(UK) Working
UKC Grupa 6 - Herding Dog
Wzorce rasy
FCI AKC KC(UK) UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Owczarek francuski Beauceron – jedna z ras psów należących do psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Owczarek francuski krótkowłosy miał prawdopodobnie tych samych przodków co briard. Wcześniej uważany był jedynie za krótkowłosą odmianę briarda. Nazwa rasy beauceron jest związana z miejscem jego pochodzenia - regionem Beauce.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Pies mocnej budowy, ale nie ociężały. Spotyka się psy zarówno z ciętymi, jak i nieciętymi uszami.

Według wzorca FCI u Owczarków francuskich z Beauce jest wymagana obecność podwójnych "wilczych pazurów" na tylnych łapach.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Włos jest krótki, mocny i gruby, z podszerstkiem w jaśniejszym kolorze. Kolor czarny podpalany lub arlekin (czarny podpalany w biało-szare łaty).

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Chętny do pracy i odważny. Nieufny wobec obcych, inteligentny, zaciekle broni swojego pana. Należy unikać osobników bojaźliwych. Przystosowuje się do życia w mieszkaniu. Psy mogą być agresywne wobec innych samców, szczególnie dużych ras. Wymaga konsekwentnego i doświadczonego właściciela. Sprytny, uważny, aktywny i czasami uparty. Jeśli wychowany z dziećmi świetnie się z nimi dogaduje.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Wykorzystywany jako pies stróżujący i pasterski, także jako przewodnik ludzi niewidomych.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Łatwy w pielęgnacji, wymagający sporej dawki codziennego ruchu.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce psy tej rasy są mało popularne.

Wiek[edytuj | edytuj kod]

Psy tej rasy żyją 10-13 lat

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 50.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: wydawca=Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 241. ISBN 83-7073-122-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]