Owczarek kraski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Owczarek kraski
Owczarek kraski 654.jpg
Inne nazwy słoweń.kraški ovčar, kraševec,
ang. karst shepherd, istrian sheepdog,
owczarek z Istrii, owczarek z Karst, owczarek z Krasu
Kraj patronacki Słowenia
Wymiary
Wysokość min. 62 cm (pies),
min. 58 cm (suki)
Masa min. 45 kg (pies),
min. 35 kg (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa II, sekcja 2.2,
wzorzec nr 278[1]
UKC Guardian Dog Group
Wzorce rasy
FCI UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Owczarek kraski (oryginalna nazwa kraški ovčar) – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie górskim, wyhodowana na Bałkanach (Słowenia) do strzeżenia stad zwierząt hodowlanych.

Owczarek kraski pochodzi z płaskowyżu kraskiego znajdującego się w Słowenii. Dawniej zwany owczarkiem z Istrii ma wspólną historię z sarplaninaciem. Obydwie rasy pochodzą od dawnego typu psa pastersko-owczarskiego hodowanego na Bałkanach. W roku 1968 Związek Kynologiczny Jugosławii rozdzielił je jako odrębne rasy[1].

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.2 – Molosy typu górskiego[2]. Nie podlega próbom pracy[1].

Eksterierowo rasy te są do siebie bardzo zbliżone, różnice są głównie w wielkości i masie. Owczarek kraski jest mniej masywny i niższy w kłębie. Pożądane jest także umaszczenie szaro-stalowe.

Jest psem typowo pasterskim, wykorzystywanym także w służbach wojskowych, gdzie był ceniony za nieprzekupność i posłuszeństwo. Oczekiwana długość życia psów tej rasy wynosi 12–13 lat[3].

Poza swoimi naturalnymi obszarami występowania jest psem mało znanym i rzadko spotykanym.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Wzorzec rasy nr 278 (FCI Standard N° 278) (pdf) (pol.), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  2. Systematyka ras wg FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  3. Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy [Encyclopedia of the dog]. (tłum.) Marcin Gorazdowski. Warszawa: MUZA SA, 1996, s. 247. ISBN 83-7079-672-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 210. ISBN 83-7073-122-8.
  • Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999