Owsica łąkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Owsica łąkowa
Avenula pratensis.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj owsica
Gatunek owsica łąkowa
Nazwa systematyczna
Helictotrichon pratense (L.) Pilg.
Repert. Spec. Nov. Regni Veg. 45: 6 1938
Synonimy

Avena pratensis L., Avenastrum pratense (L.) Opiz, Avenula pratensis (L.) Dumort.

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Owsica łąkowa (Helictotrichon pratense (L.) Pilg.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych. Występuje w Europie i południowo-zachodniej Azji[2]. W Polsce rośnie najliczniej na Wyżynie Małopolskiej oraz nad dolną Wisłą[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wieloletnia trawa kępkowa.
Łodyga
Źdźbło do 1 m wysokości.
Liście
Blaszki liści odziomkowych często wpół złożone, szerokości 2-4 mm. Języczek liściowy długości 2-7 mm.
Kwiaty
Zebrane w jasnozielone lub żółtawe, jasnofioletowo nabiegłe, 3-5-kwiatowe kłoski długości około 2 cm, te z kolei zebrane w wiechę długości 10-20 cm. Oś kłoska pod kwiatami pokryta włoskami długości 1-1,5 mm. Plewy 3-nerwowe. Plewa górna długości 13-18 mm. Ość plewki dolnej w dole taśmowato spłaszczona i skręcona[4].
Owoce
Ziarniaki.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie w murawach kserotermicznych. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Gatunek charakterystyczny klasy Festuco-Brometea[5].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Gatunek zróżnicowany na cztery podgatunki[2]:

  • Helictotrichon pratense subsp. gonzaloi (Sennen) Mateo & Figuerola - występuje w Hiszpanii
  • Helictotrichon pratense subsp. hirtifolium (Podp.) Dostál - rośnie w Austrii i na Słowacji
  • Helictotrichon pratense subsp. ibericum (St.-Yves) Mateo & Figuerola - występuje w Hiszpanii i Francji
  • Helictotrichon pratense subsp. pratense - rośnie w całym zasięgu gatunku

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2014-01-26].
  2. 2,0 2,1 Helictotrichon pratense na eMonocot [dostęp 2014-01-26].
  3. Adam Zając, Maria Zając (red.): Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001. ISBN 83-915161-1-3.
  4. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  5. Matuszkiewicz W. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.