Pál Benkő

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pál Benkő
Benkop.jpg
Państwo  Węgry
 Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1928
Amiens
Tytuł szachowy arcymistrz (1958)
Ranking 2408 (01.11.2013)
Miejsce w kraju niesklasyfikowany na liście aktywnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Węgierscy arcymistrzowie szachowi
Gnome-go-next.svg Amerykańscy arcymistrzowie szachowi

Pál Benkő (ur. 15 lipca 1928 w Amiens we Francji) – amerykański szachista węgierskiego pochodzenia, arcymistrz od 1958 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Pál Benkő, 1964

Po zakończeniu II wojny światowej należał do najbardziej obiecujących węgierskich graczy młodego pokolenia. W roku 1948 zdobył tytuł mistrza Węgier. Kolejne medale mistrzostw kraju zdobył w latach 1950 (brązowy), 1954 (srebrny) i 1955 (brązowy). W roku 1956 zadebiutował na szachowej olimpiadzie w Moskwie, zdobywając wraz z drużyną brązowy medal. Rok później, w wyniku represji reżimu komunistycznego, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i zmienił obywatelstwo. W barwach USA na olimpiadach wystąpił sześciokrotnie (w latach 1962-1972) i zdobył dwa srebrne medale (w roku 1962 za indywidualny wynik na II szachownicy oraz wraz z drużyną w roku 1966)[1].

W roku 1957 podzielił II-III miejsce w turnieju strefowym w Dublinie i wywalczył awans do turnieju międzystrefowego w Portorož w roku 1958. W turnieju tym odniósł kolejny sukces, zajmując IV miejsce, dzięki czemu rok później wystąpił w turnieju pretendentów w Jugosławii (zajął w nim ostatnie, VIII miejsce). Kolejny awans do grona pretendentów zdobył w roku 1962 na turnieju międzystrefowym w Sztokholmie. W rozegranym w tym samym roku w Curaçao turnieju pretendentów zajął VI miejsce (co oficjalnie odpowiadało siódmej pozycji na świecie). W kolejnych latach nie osiągnął już tak wybitnych sukcesów, zanotował jednak wiele znaczących rezultatów w międzynarodowych turniejach, m.in. w Nowym Jorku (1965, I), Vršac (1969, II), Maladze (1970, I-II), Reggio Emilii (1972, II), Nowym Sadzie (1972, II), Torremolinos (1973, I-II), Orense (1974, II) oraz Somborze (1976, I-III). W czasie swojej kariery ośmiokrotnie zwyciężył (bądź podzielił I miejsca) w turniejach US Open oraz czternastokrotnie wystąpił w mistrzostwach Stanów Zjednoczonych, zdobywając 1 srebrny (1974) i 3 brązowe (1963, 1967, 1969) medale.

Według systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w grudniu 1958 r., z wynikiem 2687 punktów zajmował wówczas 17. miejsce na świecie[2].

Poza grą w turniejach, zajmował się również kompozycją szachową oraz działalnością dziennikarską (od wielu lat prowadzi kolumnę Końcówki Szachowe w magazynie Chess Life). Był także autorem wielu artykułów teoretycznych poświęconych szachowym debiutom i grze końcowej. Jego nazwiskiem nazwano jeden z wariantów obrony Benoni (tzw. gambit Benko, nazywany również gambitem wołżańskim).

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]