Funkcja półciągła
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Półciągłość)
Półciągłość - w analizie matematycznej, własność funkcji określonych w przestrzeniach metryczych o wartościach rzeczywistych, słabsza od ciągłości.
Spis treści |
[edytuj] Definicja
Niech
będzie przestrzenią metryczną,
oraz niech dana będzie funkcja
. Mówimy, że
jest:
- półciągła z dołu w punkcie
jeśli
, - półciągła z góry w punkcie
jeśli
.
Mówimy, że
jest półciągła w
jeśli jest półciągła w każdym punkcie zbioru
.
Równoczesna połciągłość z góry i z dołu funkcji jest równoważna warunkowi
, a zatem ciągłości funkcji
w punkcie
. Z własności granic wynika, że
jest półciągła z góry w
wtedy i tylko wtedy, gdy
jest półciągła z dołu w
.
[edytuj] Warunki równoważne
Pod powyższymi założeniami następujące warunki są równoważne półciągłości z dołu funkcji
w punkcie
. Warunki równoważne półciągłości z góry formułuje się analogicznie.
,
,- Jeśli
jest punktem skupienia
, to
,
.
[edytuj] Własności
- Kombinacja liniowa o współczynnikach nieujemnych funkcji półciągłych z dołu jest półciągła z dołu.
- Iloczyn funkcji półciągłych z dołu i nieujemnych jest półciągły z dołu.
- Twierdzenie Weierstrassa: Funkcja półciągła z dołu w przestrzeni zwartej osiąga swoje minimum.
- Twierdzenie Baire'a: Każda funkcja półciągła z dołu w przestrzeni
jest granicą rosnącego ciągu funkcji ciągłych.
[edytuj] Przykłady
- Funkcja
dana wzorem
jest półciągła z góry w
. - Funkcje podłoga i sufit są półciągłe odpowiednio z góry i z dołu.
[edytuj] Źródła
- Stanisław Łojasiewicz: Wstęp do teorii funkcji rzeczywistych. Warszawa: PWN, 1973, s. 58-63.


,
.
,
,
, to
,
.
dana wzorem
jest półciągła z góry w
.