Półwysep Sambijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Brzeg Sambii koło Swietłogorska.

Półwysep Sambijski, Sambia[1][2] (ros. Калининградский полуостров, Kaliningradskij połuostrow; Земландский полуостров, Ziemłandskij połuostrow) - półwysep na terenie Rosji rozdzielający Zalew Wiślany (na południu) od Zalewu Kurońskiego (na północy). Na zachodzie półwysep graniczy z Bałtykiem, a na wschodzie przechodzi w Nizinę Staropruską.

Powierzchnia półwyspu to około 900 km², wysokość maksymalna 89 m n.p.m.[1] W zachodniej części półwyspu (okolice osiedla Jantarnyj) znajdują się największe na świecie przemysłowe złoża bursztynu[3].

Pierwotnie półwysep zamieszkiwali Sambowie. W latach 1244-1255 był to obszar podbity przez Krzyżaków. W 1258 roku w Królewcu założono biskupstwo. W 1525 roku miało miejsce powstanie sambjskie. Do XVII wieku przetrwała tu ludność staropruska. Od czasów rzymskich na półwyspie wydobywany jest bursztyn, a pierwsze kopalnie powstały w czasach Krzyżackich[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Encyklopedia Powszechna PWN. T. 4. R-Z. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 126.
  2. Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata
  3. Wielka Encyklopedia Radziecka, hasło jantar [1]