Płacidło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Płacidło, pieniądz towarowy – przedmiot pełniący funkcje pieniądza, który dodatkowo może zaspokajać inne potrzeby osoby, która się nim posługuje. Początkowo wartość płacideł związana była przede wszystkim z wartością użytkową samego przedmiotu (np. siekierki, pręty żelaza, sól, futra, skóry, perkal), ale z czasem (w miarę upowszechniania się płacideł jako środka płatniczego) płacidłami stawały się przedmioty o ograniczonej wartości użytkowej (np. małe kawałki płótna, bryłki kruszców, muszle), a ich wartość w większym stopniu wynikała z zawartej w danej społeczności umowy.

Płacideł powszechnie używano od czasów najdawniejszych do wczesnego średniowiecza. Rozróżnia się płacidła:

  • o pełnej wartości użytkowej, np.: siekierki, pręty żelaza, sól, futra, skóry, perkal
  • pozbawione wartości użytkowej, np.: muszle, bryłki kruszców, niewielkie kawałki płótna lub skóry, obrobione kamienie.

W Imperium rzymskim płacidłem było bydło; łacińskie pecunia - pieniądze mają wspólny rdzeń z pecus - sztuka bydła. Muszle porcelanki Cypraea moneta - pod nazwą kauri używane były do końca XIX wieku jako monety na obszarach Afryki, Azji i wysp Pacyfiku.

Muzeum Południowego Podlasia w Białej Podlaskiej posiada największą w Polsce kolekcję płacideł.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Wójtowicz, Anna Wójtowicz: Historia monetarna Polski. Warszawa: Twigger SA, 2003. ISBN 9788388904299.