Płaskodziobek kubański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Płaskodziobek kubański
Todus multicolor[1]
Gould, 1837
Płaskodziobek kubański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd kraskowe
Rodzina płaskodziobki
Rodzaj Todus
Gatunek płaskodziobek kubański
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Płaskodziobek kubański (Todus multicolor) – mały, kolorowy ptaszek z rzędu kraskowatych, zamieszkujący puszcze i zalesione góry wysp Wielkich Antyli - Kuby, Jamajki, Puerto Rico i Haiti. Należy do mało płochliwych ptaków, pozwalających się z bliska obserwować.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Ma jaskrawozielony grzbiet i górną stronę szkrzydeł oraz jasnoczerwoną plamkę na gardle. Jego nogi przypominają nogi zimorodka. Przednie trzy palce są u nasady częściowo zrośnięte, pokryte zrogowaciałymi płytkami.

Wielkość[edytuj | edytuj kod]

  • długość: 11–12 cm
  • ciężar: 14–20 g

Głos[edytuj | edytuj kod]

Ostry świergot: "czyrek-czyrek"

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Płaskodziobki kubańskie są często niedostrzegane przez ludzi z powodu swoich małych rozmiarów. Występują w dżunglach i zalesionych górach wysp regionu Karaibów. Ptaki te większość dnia spędzają na cienkich gałązkach z dziobem uniesionym ku górze. W ten sposób wypatrują pożywienia. Wszystkie płaskodziobki wydają z siebie ostry krzyk. Można również usłyszeć ich głośny świst, wydobywający się ze specjalnie uformowanych lotek. Wykorzystują go przede wszystkim podczas zalotów. Te kolorowe ptaki żyją parami. Każda para ma małe terytorium, którego samiec broni przed intruzami.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Przysmakiem płaskodziobków są owady latające, takie jak pszczoły, osy, ważki, chrząszcze lub motyle. Nie gardzą również młodymi jaszczurkami lub innymi małymi kręgowcami. Ptaki te potrafią unosić się nad drzewami i zbierać owady siedzące na liściach, a także polować z ziemi. Kiedy złapią owada ze zbyt wielkimi skrzydłami, na przykład motyla, stukają nim kilkakrotnie o gałąź, by oderwać skrzydła, a następnie zjadają resztę. Płaskodziobki siadują na gałęziach i cienkich roślinach, gdzie wyczekują, aż przeleci obok ofiara, którą łapią swym długim dziobem. Dzięki obecności ząbków na czubku dzioba ptaki umieją rozbijać chitynowy pancerzyk owadów. Po każdym ataku płaskodziobki wracają na gałąź, gdzie zjadają zdobycz.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Na początku okresu godowego ptaki wygrzebują niewielką norę, na głębokości 30-45 cm, najczęściej na brzegu rzeki , czasem też w nasypach drogowych. Przy jej wykonywaniu biorą udział zarówno samiec, jak i samica. Cała budowla ma postać trzydziestocentymetrowego tunelu, zakończonego kulistą komorą gniazdową wielkości pięści. Wejście do nory ma taką wielkość, by mógł się przez nie przecisnąć dorosły ptak. Raz w roku samica składa w komorze 2-4 białe jaja, które wysiadują oboje rodzice. Po 20 dniach wykluwają się różowawe, ślepe i nieopierzone młode. Rodzice karmią je owadami, w ciągu dnia nawet 140 razy. Po tygodniu pisklęta otwierają oczy. Po trzech tygodnich są zdolne do lotu, ale nie potrafią same zdobywać pożywienia, dlatego pozostają uzależnione od rodziców. Młode płaskodziobki nie mają jeszcze typowej czerwonej plamy na gardle.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Chcąc zyskać przychylność samic, samce tańczą przed nimi z rozciągniętymi skrzydłami. W ten sposób wyglądają na dwa razy większe.
  • Płaskodziobki składają dość duże jaja, każde ma masę równą 40% wagi samicy.
  • Płaskodziobki są łatwe do oswojenia i szybko stają się towarzyszami człowieka, ale ich hodowla jest kłopotliwa. Według informacji z ogrodu zoologicznego w Bronxie w Nowym Jorku, w którym hodowane są płaskodziobki, jeden ptak potrafi zjeść w ciągu dnia ilość pożywienia odpowiadającą połowie jego wagi.

Przypisy

  1. Todus multicolor w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Todus multicolor. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Encyklopedia Zwierząt od A do Z"

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]