Płaskopodstawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Płaskopodstawie (łac. platybasia) – wrodzone zaburzenie rozwojowe czaszki polegające na spłaszczeniu podstawy czaszki.

Etiologia tego schorzenia nie jest znana, choć uważa się, że jest podobna jak w przypadku zespołu Arnolda-Chiariego. Wada może być bezobjawowa i rozpoznawana jest przypadkowo w przypadku wykonania zdjęcia radiologicznego czaszki. Obraz jest charakterystyczny i cechuje się istnieniem płasko przebiegającego stoku. W warunkach prawidłowych tak zwany kąt podstawy, zawarty pomiędzy podstawą przedniego dołu czaszki a stokiem wynosi ok. 135°, natomiast kąt którego miara wynosi ok. 180° świadczy o płaskopodstawiu.

Choroba może też mieć przebieg objawowy i przejawia się wówczas objawami wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego lub z objawami uszkodzenia jąder nerwów czaszkowych zlokalizowanych w pniu mózgu. Może także przebiegać z objawami czuciowo-ruchowymi wywołanymi uciskiem górnego odcinka rdzenia kręgowego.

W zależności od objawów klinicznych stosuje się różne sposoby leczenia. W przypadkach bezobjawowych leczenie nie jest konieczne. Przypadki przebiegające ze wzmożonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym wymagają leczenia operacyjnego ukierunkowanego na jego obniżenie (najczęściej założenia aparatu zastawkowego wyrównującego ciśnienie). W przypadku objawów związanych z uciskiem struktur nerwowych wykonuje się laminektomię jednego lub dwóch kręgów szyjnych.

Termin płaskopodstawia wprowadził w 1856 roku Rudolf Virchow[1][2].

Przypisy

  1. Virchow R. Untersuchungen über die Entwicklung des Schädelgrundes. Berlin, Reimer, 1856
  2. JM. Pearce. Platybasia and basilar invagination. „Eur Neurol”. 58 (1), s. 62-4, 2007. doi:10.1159/000102172. PMID 17483591. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Neurologia dziecięca pod red. R. Michałowicza i S. Jóźwiaka. Urban&Partner 2000.ISBN 83-87944-95-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.