Płatkonóg płaskodzioby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Płatkonóg płaskodzioby
Phalaropus fulicarius[1]
(Linnaeus, 1758)
Szata godowa
Szata godowa
Szata spoczynkowa
Szata spoczynkowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Rodzina bekasowate
Podrodzina brodźce
Rodzaj Phalaropus
Gatunek płatkonóg płaskodzioby
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Płatkonóg płaskodzioby (Phalaropus fulicarius) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae).

Występowanie 
Zamieszkuje Syberię, Alaskę i północną Kanadę, Islandię, Grenlandię oraz Svalbard i Nową Ziemię. Zimuje na wybrzeżach Ameryki Południowej oraz zachodniej i południowej Afryki. Czasem zostaje spychany przez sztormy na lądy Zachodniej i Środkowej Europy. Do Polski zalatuje sporadycznie.
Lęgi
Zimowiska
Cechy gatunku 
Samica nieco większa i bardziej jaskrawo ubarwiona niż samiec. W szacie godowej wierzch głowy, potylica, czoło i gardziel czarne, boki głowy (policzki) białe - otaczające oczy, wierzch ciała pokryty ciemnobrązowymi piórami o płowych brzegach. Reszta ciała rdzawokasztanowata. Dziób mocny, na końcu spłaszczony, żółty o czarnym końcu. Nogi zielonoszare. Samce na głowie mają mniej wyraźny wzór, a na piersi i brzuchu są białe plamy. W upierzeniu spoczynkowym jesienią obie płci ubarwione jednakowo. Wierzch popielatoszary, spód biały. Potylica i pas przechodzący przez oko ciemne. Osobniki młodociane mają wierzch ciała pokryty ciemnymi piórami o rdzawych brzegach. Spód ciała biały.
W locie widać szeroki biały pasek skrzydłowy. Gdy pływa podobny jest do mewy, ale znacznie mniejszy. W porównaniu z płatkonogiem szydłodziobym jest nieco większy i mocniej zbudowany. Dziób ma grubszy i latem staje się on żółty z czarnym końcem, podczas gdy u jego krewniaka jest cały czarny.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 20-23 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 35-40 cm
waga ok. 35-70 g
Biotop 
Brzegi jezior i wilgotne partie tundry. Zimuje na morskich wybrzeżach wzdłuż których wędruje.
Toki 
Dominującą rolę w tokach odgrywa samica. To ona ubiega się o względy samca.
Gniazdo 
Na ziemi, przy brzegu. Zakładają go oboje partnerzy, ale wyścieła je samiec.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg (choć zdarzają się przypadki poliandrii), składając w czerwcu-lipcu 3-6 (zwykle 4) jaj.
Dorosły osobnik w szacie godowej, Borrow (Alaska)
Okres lęgowy 
Jaja wysiadywane są przez okres 18-20 dni przez samca (jednak w przypadku monogamii samica może mu pomagać). Pisklętami, które opuszczają gniazdo tuż po wykluciu, opiekuje się wyłącznie samiec aż do usamodzielnienia w wieku 18 dni. Ze względu na małą rolę samicy w tym okresie, stara się ona wtedy założyć lęg z innym samcem. W ten sposób zwiększa swój sukces rozrodczy. Z kolei gdy drugim lęgiem zajmuje się drugi partner, samica w lipcu odlatuje z lęgowisk.
Pożywienie 
Bezkręgowce morskie i małe ryby uzupełniane pokarmem roślinnym. Poza okresem lęgowym ptaki te żerują na morzu.
Ochrona 
Gatunek chroniony.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Phalaropus fulicarius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Phalaropus fulicarius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]