Płaton Zubow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Płaton Zubow
Платон Александрович Зубов
Portret z 1796 r. pędzla Jana Lampiego
Portret z 1796 r. pędzla Jana Lampiego
generał piechoty
Data urodzenia 26 listopada 1767
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 1822
Pałac w Rundāle
Przebieg służby
Lata służby 1779 - 1801
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjski Semenowski Pułk, Lejb-Gwardyjski Konny Pułk
Późniejsza praca dworzanin
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego

Płaton Aleksandrowicz Zubow (ros. Платон Александрович Зубов; ur. 15 listopada 1767 – zm. 7 kwietnia 1822 w Kurlandii) – kochanek i faworyt Katarzyny Wielkiej od 1789 roku, polityk rosyjski.

Służył jako oficer w konnej gwardii. Katarzyna II obdarowała go tytułem hrabiowskim. Był jej kochankiem, mimo znacznej różnicy wieku, co było szeroko komentowane (mogłaby być jego matką). Po śmierci księcia Potiomkina w roku 1792 uzyskał dowództwo artylerii, floty czarnomorskiej i generał-gubernatorstwo w Noworosyjsku. Nie miał żadnych kwalifikacji; był chciwy i niedouczony, a przy tym zazdrosny o innych polityków. Jednym ze zwalczanych przez niego ministrów był Aleksandr Bezborodko. Pod koniec życia Katarzyny otrzymał tytuł książęcy i nadania ziem w objętej II rozbiorem części Polski. Car Paweł I Romanow, po wstąpieniu na tron wydalił go za granicę i skonfiskował jego dobra, potem jednak przywrócił mu je i pozwolił ma powrót do kraju.

Jego dwaj bracia Walerian Zubow i Nikołaj Zubow zrobili kariery dzięki jego protekcji.

W 1793 odznaczony Orderem Orła Białego[1].

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 271.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons