Pław

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pław
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat krośnieński
Gmina Dąbie
Strefa numeracyjna (+48) 68
SIMC 0909087
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Pław
Pław
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pław
Pław
Ziemia 51°59′N 15°12′E/51,983333 15,200000Na mapach: 51°59′N 15°12′E/51,983333 15,200000

Pław (niem. Plau)[1]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Dąbie.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295-1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Plaw.[2][3]. Miejscowość wzmiankowano jako Ploth około 1300 roku, a w 1351 roku pojawiła się w jednym z dokumentów informacja o przedstawicielu rodu Doberschütz osiadłego we wsi Plaw[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dobra rycerskie w 1565 roku należały do Hansa von Löbena. W późniejszym okresie dosyć często dochodziło do zmian właścicieli dóbr pławskich. Członkowie rodziny von Luck byli właścicielami około 1650, von Berg w 1800, a von Scholten w 1850 roku. Została opublikowana informacja w 1879, że właścicielem dóbr był niejaki Scherz i we wsi pracowała fabryka krochmalu oraz cegielnia[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

  • domy, pl. Kasztanowy 8, 17, z XVIII wieku/XIX wieku
  • dom, ob. nadleśnictwo, z XVIII wieku/XIX wieku
  • dom mieszkalno-gospodarczy, z połowy XIX wieku
  • kuźnia, z początku XIX wieku

inne zabytki:

  • kościół parafialny pw. św. Elżbiety Portugalskiej, neogotycki z drugiej połowy XIX wieku[1]. Stoi na miejscu starszej świątyni[5]. Trójnawowa budowla z trójbocznie zamkniętym prezbiterium od wschodu i od zachodu prostokątną wieżą. Posiada dwuspadowy dach, a prezbiterium wielospadowy. Pięciokondygnacyjną wieżę nakrywa wysoki hełm ostrosłupowy. Otwory okienne mają kształt ostrołukowy. Przy zachodniej stronie nawy zachowała się drewniana empora organowa, którą wspiera sześć drewnianych słupów[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 222.
  2. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  3. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 22.1.13]. s. 12.
  5. 5,0 5,1 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 223.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 222-223. ISBN 978-83-919914-8-0.