Płomykówka duża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Płomykówka duża
Tyto novaehollandiae[1]
(Stephens, 1826)
Płomykówka duża
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd sowy
Rodzina płomykówkowate
Rodzaj Tyto
Gatunek płomykówka duża
Podgatunki
  • T. n. calabyi Mason, 1983
  • T. n. kimberli Mathews, 1912
  • T. n. melvillensis Mathews, 1912
  • T. n. galei Mathews, 1914
  • T. n. novaehollandiae (Stephens, 1826)
  • T. n. castanops (Gould, 1837)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Płomykówka duża (Tyto novaehollandiae) – gatunek dużego ptaka z rodziny płomykówkowatych (Tytonidae). Zasiedla Australię (z wyjątkiem jej pustynnych części) oraz południową Papuę-Nową Gwineę. Samice podgatunku castanops są największymi sowami z rodzaju Tyto.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono sześć podgatunków T. novaehollandiae[3][4][5]:

  • płomykówka nowogwinejska (T. novaehollandiae calabyi) – południowa Nowa Gwinea
  • T. novaehollandiae kimberli – północna Australia
  • T. novaehollandiae melvillensiswyspy Tiwi
  • T. novaehollandiae galeipółwysep Jork
  • płomykówka duża (T. novaehollandiae novaehollandiae) – południowa Australia
  • płomykówka tasmańska (T. novaehollandiae castanops) – Tasmania, introdukowana na wyspę Lord Howe w celu kontroli szczurów śniadych w tym obszarze

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała: 33–57 cm
  • rozpiętość skrzydeł: 128 cm (samica podgatunku castanops)[6]
  • masa ciała: 425–1250 g

Płomykówka duża przypomina płomykówkę zwyczajną, jednak jest większa, a jej szlara jest okrąglejsza i ciemniej obrzeżona. Dziób i szpony są mocniejsze, a stopy całkowicie opierzone. Upierzenie samic ciemniejsze, niż u samców. Na grzbiecie i skrzydłach można dostrzec szare i białawe kropki.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Prześwietlone zadrzewienia, lasy, tereny uprawne ze starymi drzewami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Terytorium wynosi około 1017–1178 ha[7]. Gniazdo stanowi głęboka dziupla wyściełana ziemią, piaskiem lub wiórami drzewnymi[8]. Jaja u tasmańskiego podgatunku są składane od połowy października do początków listopada. W lęgu są 2–4 białe jaja, wysiaduje je wyłącznie samica. U podgatunku melvillensis okres inkubacji wynosi 33–35 dni, w skrajnych wypadkach do 42[9]. Po wykluciu pisklęta są w pełni opierzone po 10–12 tygodniach, a po 1–3 miesiącach od opierzenia stają się samodzielne[10].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Płomykówka duża to drapieżnik aktywny nocą. Poluje najczęściej na króliki europejskie (Oryctolagus cuniculus), ssaki lądowe, ptaki, jamraje pasiaste (Perameles gunnii gunnii), szczury z gatunku Rattus lutreolus oraz torbacza z rodziny kangurowatych Thylogale billardierii[10].

Przypisy

  1. Tyto novaehollandiae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Tyto novaehollandiae. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Frank Gill, David Donsker (red.): Family Tytonidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-08-01].
  4. Australian Masked-owl (Tyto novaehollandiae) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2013-04-02].
  5. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Tytonidae Mathews, 1912 - płomykówkowate - Barn Owls (wersja: 2013-03-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2013-04-02].
  6. Tyto novaehollandiae castanops (Tasmanian population) (Tasmanian Masked Owl) (ang.). [dostęp 31 marca 2013].
  7. RP Kavanagh and M Murray. Home Range, Habitat and Behaviour of the Masked Owl Tyto novaehollandiae Near Newcastle, New South Wales. „Emu”. 96 (4), s. 250–257, 1996. Royal Australian Ornithologists Union. doi:10.1071/MU9960250 (ang.). [dostęp 31 marca 2013]. 
  8. Masked Owl (ang.). Birds in Backyards. [dostęp 31 marca 2013].
  9. Tyto novaehollandiae melvillensis – Masked Owl (Tiwi Islands) (ang.). Department of Sustainability, Environment, Water, Population and Communities. Canberra, Australia. [dostęp 31 marca 2013].
  10. 10,0 10,1 Tyto novaehollandiae castanops (Tasmanian population) (ang.). Department of Sustainability, Environment, Water, Population and Communities. Canberra, Australia. [dostęp 31 marca 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, Phil Benstead: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15733-3.