Płonnik cienki

Płonnik cienki
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Gromada	mchy
Klasa	płonniki
Rząd	płonnikowce
Rodzina	płonnikowate
Rodzaj	płonnik
Gatunek	płonnik cienki
Nazwa systematyczna
Polytrichum strictum Brid.
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Puszki zarodni na setach

Płonnik cienki, p. właściwy (Polytrichum strictum Brid.) – gatunek mchu z rodziny płonnikowatych. Występuje w Eurazji, Ameryce Północnej i Południowej. W Polsce jest rozpowszechniony na obszarze całego kraju w odpowiednich dla siebie siedliskach.

Morfologia

Pokrój

Mech tworzący darnie, początkowo ciemnozielone do zielononiebieskich, z czasem brunatniejące.

Budowa gametofitu

Łodyżka wzniesiona, sztywna, o wysokości dochodzącej do 30 cm, spodem biaława, pokryta jasnymi chwytnikami. Listki pochwiaste, lancetowate, długości di 6 mm, o żółtawej pochwiastej nasadce, ostro, brunatnie zakończone, w stanie suchym przylegające do łodyżki.

Budowa sporofitu

Puszka zarodni sześcienna, długości ok. 6 mm, prosta lub skierowana w bok, czerwonożółta, zakończona orzęsionym czepkiem. Włoski czepka żółtobrązowe. Seta długości 6-10. Zarodniki żółte, gładkie.

Biologia i ekologia

Rozwój

Zarodnikowanie w Polsce odbywa się w czerwcu i lipcu.

Siedlisko

Występuje na torfowiskach wysokich i przejściowych, szczególnie o leśnym charakterze, głównie w borach bagiennych.

Fitosocjologia

W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Sphagnetalia magellanici.

Zagrożenia i ochrona

Gatunek objęty jest w Polsce częściową ochroną gatunkową na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin.

Bibliografia

1. Stanisław Kłosowski, Grzogorz Kłosowski: Rośliny wodne i bagienne. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2006. ISBN 978-83-7073-248-6.
2. Bronisław Szafran: Musci-Mchy. Warszawa: PWN, 1963, seria: Flora Słodkowodna Polski.