Płyn pozakomórkowy
 |
Ta sekcja od 2007-05 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Możliwe, że ta sekcja w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Płyn pozakomórkowy (ECF z ang. Extracellular fluid) - płyn występujący w przestrzeni pozakomórkowej ustroju.
Płynami pozakomórkowymi są:
- osocze krwi i limfy,
- płyn tkankowy (śródmiąższowy) - płyn "między komórkami" tkanek innych niż tkanki płynne - tzn. w tkance mięśniowej, nerwowej, nabłonkowej i łącznej (z wyjątkiem krwi i limfy),
- płyn znajdujący się w jamach ciała wyścielonych błoną surowiczą (opłucna, osierdzie, otrzewna),
- płyn mózgowo-rdzeniowy - w komorach mózgu, kanałach mózgu i rdzenia kręgowego oraz w przestrzeni podpajęczynówkowej.
W obrębie płynu pozakomórkowego wydziela się płyn transcelularny, który stanowi jego 2,5%.
Pozakomórkowy płyn różni się od płynu wewnątrzkomórkowego wyższym stężeniem sodu (ponad połowa zawartości sodu znajduje się w przestrzeni pozakomórkowej) i niższym stężeniem potasu (prawie cała zawartość potasu znajduje się w wewnątrz komórek). Jest często wydzielany przez komórki w celu utrzymania stałego, optymalnego środowiska niezbędnego do ich prawidłowego funkcjonowania.
U ludzi stężenie glukozy jest utrzymywane przez homeostazę na poziomie około 5 mM.
pH płynu pozakomórkowego jest ściśle regulowana przez bufory i waha się około wartości 7,4.
Objętość płynu pozakomórkowego wynosi typowo 15L (w którym 12L to płyn śródmiąższowy, a 3L to osocze).
Skład płynu pozakomórkowego [edytuj]
Główne kationy:
- Sodowy Na+ (140 mM)
- Potasowy K+ (4 mM)
- Wapniowy Ca2+ (2 mM)
Główne aniony:
- Chlorkowy Cl- (110 mM)
- Wodorowęglanowy HCO3- (26 mM)
Płyn pozakomórkowy jest uboższy w białka względem płynu wewnątrzkomórkowego.
