Płyn pozakomórkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Płyn pozakomórkowy (ECF z ang. Extracellular fluid) - płyn występujący w przestrzeni pozakomórkowej ustroju.

Płynami pozakomórkowymi są:

W obrębie płynu pozakomórkowego wydziela się płyn transcelularny, który stanowi jego 2,5%.

Pozakomórkowy płyn różni się od płynu wewnątrzkomórkowego wyższym stężeniem sodu (ponad połowa zawartości sodu znajduje się w przestrzeni pozakomórkowej) i niższym stężeniem potasu (prawie cała zawartość potasu znajduje się w wewnątrz komórek). Jest często wydzielany przez komórki w celu utrzymania stałego, optymalnego środowiska niezbędnego do ich prawidłowego funkcjonowania.

U ludzi stężenie glukozy jest utrzymywane przez homeostazę na poziomie około 5 mM.

pH płynu pozakomórkowego jest ściśle regulowana przez bufory i waha się około wartości 7,4.

Objętość płynu pozakomórkowego wynosi typowo 15L (w którym 12L to płyn śródmiąższowy, a 3L to osocze).

Skład płynu pozakomórkowego[edytuj | edytuj kod]

Główne kationy:

  • Sodowy Na+ (140 mM)
  • Potasowy K+ (4 mM)
  • Wapniowy Ca2+ (2 mM)

Główne aniony:

  • Chlorkowy Cl- (110 mM)
  • Wodorowęglanowy HCO3- (26 mM)

Płyn pozakomórkowy jest uboższy w białka względem płynu wewnątrzkomórkowego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]