Płyta indoaustralijska
Płyta indoaustralijska (ang. Indo-Australian Plate) – kontynentalna płyta tektoniczna, która prawdopodobnie dzieli się na dwie mniejsze płyty: australijską i indyjską, będącą najmniejszą płytą kontynentalną. Indie, Sahul (czyli dawny kontynent obejmujący Australię, Nową Gwineę i Tasmanię), Nowa Zelandia i Nowa Kaledonia stanowią fragmenty prehistorycznego superkontynentu Gondwany, do którego należała również południowa Afryka, Ameryka Południowa i Antarktyda.
Od wschodu i północnego wschodu graniczy ona z płytą pacyficzną, od południa z płytą antarktyczną, od zachodu z płytą indyjską, która graniczy z płytą arabską na zachodzie i afrykańską na południowym zachodzie. Na północy płyta indyjska naciska na płytę eurazjatycką, czego efektem jest wypiętrzanie pasm górskich Himalajów i Hindukuszu.
Od strony północno-zachodniej płyta graniczy z płytą euroazjatycką poprzez Archipelag Sundajski. Granica dzieląca obie płyty niemalże pokrywa się linią Lydekkera biegnącą wzdłuż izobaty 200m, która wyznacza zachodnią granicę kontynentu australijskiego w plejstocenie (kiedy poziom morza był znacznie niższy).[1]
Bibliografia [edytuj]
- Wilbur E. Garrett (red.): Earth's Dynamic crust. National Geographic, sierpień, 1985
- A.N. Strahler, 1998: Plate Tectonics. Geo Books Publishing. Cambrige, Massachusetts. ISBN: 0-9668594-4-8
Przypisy
- ↑ Umiński, Tomasz. Zwierzęta i kontynenty. Zoogeografia popularna. Wydawnictwa szkolne i pedagogiczne, 1984. ISBN 83-02-01455-9
