P-18

Radar obserwacyjny P-18
Dane podstawowe
Producent	NNIIRT (Нижегородский научно-исследовательский институт радиотехники)
Typ	impulsowy
Przeznaczenie	obserwacyjny
Funkcje	Obserwacja przestrzeni powietrznej, wskazywanie celów dla systemów przeciwlotniczych
Historia
Lata produkcji	1970-2007
Dane techniczne
Rodzaj anteny	Yagi
Moc	260 kW
Zasięg	dla anteny na wysokości 10.35 m cel na pułapie 500 m: 60 km cel na pułapie 10000 m: 250 km cel na pułapie 27000 m: 270 km
Apertura pionowa	-5º – 15º
Apertura pozioma	360º
Pasmo	VHF
Długość fali	1.76 – 2 m
Częstotliwość	150 – 170 MHz
Rozdzielczość	w odległości: 1800 m, w azymucie: 60'
Platforma	samochodowa
Dane operacyjne
Użytkownicy
Rosja, Bułgaria, Gruzja, Łotwa, Węgry, Kazachstan KRLD, Czechy, Polska, Rumunia, Serbia, Finlandia, Kuba, Egipt

Radar obserwacyjny P-18

Historia i rozwój

Radar P-18 "Laura" jest wersją rozwojową starszego systemu P-12. Został opracowany w Biurze Projektowym SKB (obecnie NNIIRT) w Gorki pod kierunkiem E. W. Bukwałowa i wszedł do służby w 1970 roku, po zakończeniu programu testów państwowych.
Uzupełnieniem P-18 jest system identyfikacji swój/obcy 1L22 Parol, który wszedł do służby w 1979 r. W przeciwieństwie do wcześniejszych systemów, nowy interrogator transportowany jest na oddzielnej ciężarówce.
P-18 był eksportowany do wielu państw i do dzisiaj pozostaje w służbie. NNIIRT oferuje dla niego pakiety modernizacyjne, obejmujące instalację cyfrowego nadajnika i odbiornika, systemu automatycznego filtrowania zakłóceń, a także systemy cyfrowej obróbki sygnału i diagnostyczne współpracujące z komputerem klasy PC. W zależności od kraju pochodzenia i producenta zmodernizowane P-18 są nazywane P-18M, P-18-1 lub P-18-2. Modernizacje radarów P-18 oferuje także rosyjsko-białoruska firma JSC Defense Systems.
W 1984 r. P-18 został zastąpiony przez radar 1L13 Nebo.

Opis konstrukcji

Elementy systemu

zmodernizowany odbiornik P-18 z cyfrowym modułem oznaczania celu ruchomego (na górze po lewej)

W skład zestawu P-18 wchodzą:

• Kabina operatorów na ciężarówce Ural-375
• antena na ciężarówce Ural-375
• dwie przyczepy PS-1 i PS-2 z generatorami elektrycznymi GAD-16
• system identyfikacji swój/obcy NRS-12 lub 1L22 (1Л22)

System posiada wysoki poziom autonomii, oraz możliwość konserwacji i napraw w warunkach polowych.

Budowa stacji radarowej

P-18 posiada wiele cech wspólnych z wcześniejszym P-12NA, jednak w porównaniu z P-12 cechuje się większym zasięgiem, dokładnością i niezawodnością.
Radar może pracować niezależnie, lub w ramach zautomatyzowanego systemu dowodzenia i kierowania, gdzie służy do wskazywania celów dla baterii rakiet przeciwlotniczych.
Pojedyncza antena P-18 odpowiada za nadawanie i odbiór sygnału. Składa się ona z szesnastu anten Yagi zamontowanych w dwóch rzędach po 8. Zmiana wysokości i kąta podniesienia anteny może odbywać się w czasie pracy radaru. Skanowanie w azymucie odbywa się przez mechaniczny obrót anteny z częstotliwością 10 obr/min.
Wskazania radaru są wyświetlane na dwóch wskaźnikach sytuacji poziomej (plan position indicator) i zapasowym analogowym oscyloskopowym wskaźniku odległości (A-Scope). Radar posiada możliwość automatycznej zmiany częstotliwości z czterema predefiniowanymi częstotliwościami, zwiększający odporność na zakłócenia pasywne i aktywne system oznaczania celu ruchomego (moving target indicator), oraz możliwość wyświetlania celów wykrytych przez inny radar.
Oryginalny P-18 posiadał nadajnik oparty na koncentrycznych wnękach rezonansowych, odbiornik zbudowany na lampach próżniowych, tranzystorowy przedwzmacniacz oraz lampowo-diodowy duplekser. Jako interrogatora do identyfikacji swój/obcy używano NRS-12, lub późniejszego 1L22 Parol.

Obsługa

Obsada P-18 składa się z pięciu żołnierzy, przy czym do obsługi systemu potrzeba czterech, tak więc możliwa jest praca całodobowa w systemie zmianowym. Rozwinięcie P-18 trwa 50 minut. kolejne 3 minuty potrzebne są na rozgrzanie lamp próżniowych. Przywrócenie zestawu do położenia marszowego zajmuje 45 minut. Jeden z dwóch wskaźników sytuacji poziomej jest przenośny, dzięki czemu radar może być obsługiwany zdalnie, z odległości do 500 m. Do ustalenia wysokości wykrytego obiektu potrzebny jest dodatkowy wysokościomierz, n.p.: PRW-9, lub PRW-16. Dla zwiększenia odporności na zakłócenia i zakresu wykrywanych celów P-18 zazwyczaj pracuje w ugrupowaniu z innymi radarami, takimi jak P-19, lub P-40. Pasmo, w którym pracuje P-18 sprzyja wykrywaniu samolotów o cechach stealth.

Użytkownicy

Radar P-18 na Węgrzech

P-18 był używany przez ZSRR od 1971 roku. Po rozpadzie Związku Radzieckiego radary zostały przejęte przez nowopowstałe państwa. Wiele obecnie używanych P-18 zostało zmodernizowanych.

• ZSRR – Przejęte przez Rosję i byłe republiki
• Bułgaria
• Czechy – Użyte podczas ćwiczeń NATO "Flying Rhino" 1999
• Egipt
• Finlandia – Występuje pod nazwą "Maalinosoitustutka 2", używany do naprowadzania artylerii przeciwlotniczej i baterii S-125 Newa/Peczora.
• Gruzja
• Kazachstan – Zmodernizowane przez Aerotechnica MLT
• Korea Północna
• Kuba
• Łotwa
• Polska – Używane pod nazwą "Laura"
• Rumunia
• Serbia
• Węgry – modernizowane przez HM Arzenal od 2000 r..

Użycie bojowe

P-18 był używany w licznych konfliktach na Bliskim Wschodzie, w Europie i Azji. Jego unikalną cechą jest możliwość wykrywania samolotów stealth. Ukształtowanie i materiały pokrycia płatowców takich samolotów są mniej skuteczne w rozpraszaniu fal elektromagnetycznych w paśmie metrowym niż fal centymetrowych czy milimetrowych. Wykorzystanie P-18 podczas wojny domowej w Kosowie przyczyniło się do zestrzelenia trudnowykrywalnego bombowca F-117 Nighthawk.

Linki zewnętrzne

• NNIIRT