P-18

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Radar obserwacyjny P-18
P 18-2.jpg
Dane podstawowe
Producent NNIIRT (Нижегородский научно-исследовательский институт радиотехники)
Typ impulsowy
Przeznaczenie obserwacyjny
Funkcje Obserwacja przestrzeni powietrznej, wskazywanie celów dla systemów przeciwlotniczych
Historia
Lata produkcji 1970-2007
Dane techniczne
Rodzaj anteny Yagi
Moc 260 kW
Zasięg dla anteny na wysokości 10.35 m

cel na pułapie 500 m: 60 km
cel na pułapie 10000 m: 250 km
cel na pułapie 27000 m: 270 km[1]
Apertura pionowa -5º – 15º
Apertura pozioma 360º
Pasmo VHF
Długość fali 1.76 – 2 m
Częstotliwość 150 – 170 MHz
Rozdzielczość w odległości: 1800 m, w azymucie: 60'
Platforma samochodowa
Dane operacyjne
Użytkownicy
Rosja, Bułgaria, Gruzja, Łotwa, Węgry, Kazachstan
KRLD, Czechy, Polska, Rumunia, Serbia, Finlandia, Kuba, Egipt

Radar obserwacyjny P-18

Historia i rozwój[edytuj | edytuj kod]

Radar P-18 "Laura" jest wersją rozwojową starszego systemu P-12. Został opracowany w Biurze Projektowym SKB (obecnie NNIIRT) w Gorki pod kierunkiem E. W. Bukwałowa i wszedł do służby w 1970 roku, po zakończeniu programu testów państwowych.
Uzupełnieniem P-18 jest system identyfikacji swój/obcy 1L22 Parol, który wszedł do służby w 1979 r. W przeciwieństwie do wcześniejszych systemów, nowy interrogator transportowany jest na oddzielnej ciężarówce.
P-18 był eksportowany do wielu państw i do dzisiaj pozostaje w służbie. NNIIRT oferuje dla niego pakiety modernizacyjne, obejmujące instalację cyfrowego nadajnika i odbiornika, systemu automatycznego filtrowania zakłóceń, a także systemy cyfrowej obróbki sygnału i diagnostyczne współpracujące z komputerem klasy PC. W zależności od kraju pochodzenia i producenta zmodernizowane P-18 są nazywane P-18M, P-18-1 lub P-18-2. Modernizacje radarów P-18 oferuje także rosyjsko-białoruska firma JSC Defense Systems[2].
W 1984 r. P-18 został zastąpiony przez radar 1L13 Nebo.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Elementy systemu[edytuj | edytuj kod]

zmodernizowany odbiornik P-18 z cyfrowym modułem oznaczania celu ruchomego (na górze po lewej)

W skład zestawu P-18 wchodzą:[3]

  • Kabina operatorów na ciężarówce Ural-375
  • antena na ciężarówce Ural-375
  • dwie przyczepy PS-1 i PS-2 z generatorami elektrycznymi GAD-16
  • system identyfikacji swój/obcy NRS-12 lub 1L22 (1Л22)

System posiada wysoki poziom autonomii, oraz możliwość konserwacji i napraw w warunkach polowych.

Budowa stacji radarowej[edytuj | edytuj kod]

P-18 posiada wiele cech wspólnych z wcześniejszym P-12NA, jednak w porównaniu z P-12 cechuje się większym zasięgiem, dokładnością i niezawodnością.
Radar może pracować niezależnie, lub w ramach zautomatyzowanego systemu dowodzenia i kierowania, gdzie służy do wskazywania celów dla baterii rakiet przeciwlotniczych.
Pojedyncza antena P-18 odpowiada za nadawanie i odbiór sygnału. Składa się ona z szesnastu anten Yagi zamontowanych w dwóch rzędach po 8. Zmiana wysokości i kąta podniesienia anteny może odbywać się w czasie pracy radaru. Skanowanie w azymucie odbywa się przez mechaniczny obrót anteny z częstotliwością 10 obr/min.
Wskazania radaru są wyświetlane na dwóch wskaźnikach sytuacji poziomej (plan position indicator) i zapasowym analogowym oscyloskopowym wskaźniku odległości (A-Scope). Radar posiada możliwość automatycznej zmiany częstotliwości z czterema predefiniowanymi częstotliwościami, zwiększający odporność na zakłócenia pasywne i aktywne system oznaczania celu ruchomego (moving target indicator), oraz możliwość wyświetlania celów wykrytych przez inny radar.
Oryginalny P-18 posiadał nadajnik oparty na koncentrycznych wnękach rezonansowych, odbiornik zbudowany na lampach próżniowych, tranzystorowy przedwzmacniacz oraz lampowo-diodowy duplekser[4]. Jako interrogatora do identyfikacji swój/obcy używano NRS-12, lub późniejszego 1L22 Parol.

Obsługa[edytuj | edytuj kod]

Obsada P-18 składa się z pięciu żołnierzy, przy czym do obsługi systemu potrzeba czterech, tak więc możliwa jest praca całodobowa w systemie zmianowym. Rozwinięcie P-18 trwa 50 minut. kolejne 3 minuty potrzebne są na rozgrzanie lamp próżniowych. Przywrócenie zestawu do położenia marszowego zajmuje 45 minut. Jeden z dwóch wskaźników sytuacji poziomej jest przenośny, dzięki czemu radar może być obsługiwany zdalnie, z odległości do 500 m. Do ustalenia wysokości wykrytego obiektu potrzebny jest dodatkowy wysokościomierz, n.p.: PRW-9, lub PRW-16. Dla zwiększenia odporności na zakłócenia i zakresu wykrywanych celów P-18 zazwyczaj pracuje w ugrupowaniu z innymi radarami, takimi jak P-19, lub P-40. Pasmo, w którym pracuje P-18 sprzyja wykrywaniu samolotów o cechach stealth[5][6].

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Radar P-18 na Węgrzech

P-18 był używany przez ZSRR od 1971 roku. Po rozpadzie Związku Radzieckiego radary zostały przejęte przez nowopowstałe państwa. Wiele obecnie używanych P-18 zostało zmodernizowanych.

Użycie bojowe[edytuj | edytuj kod]

P-18 był używany w licznych konfliktach na Bliskim Wschodzie, w Europie i Azji. Jego unikalną cechą jest możliwość wykrywania samolotów stealth. Ukształtowanie i materiały pokrycia płatowców takich samolotów są mniej skuteczne w rozpraszaniu fal elektromagnetycznych w paśmie metrowym niż fal centymetrowych czy milimetrowych. Wykorzystanie P-18 podczas wojny domowej w Kosowie przyczyniło się do zestrzelenia trudnowykrywalnego bombowca F-117 Nighthawk[11].

Przypisy

  1. Air Power Australia"Russian Low Band Surveillance Radars" Dostęp:29 grudnia 2009
  2. JSC Defense Systems
  3. Raketen- und Waffentechnischer Dienst im Kdo. MB III, Technikkatalog, Rundblickstation 18 (1RL131-1)
  4. Wolf, Christian. "Radar Tutorial. P-18 Spoon Rest D." Radar Tutorial. P-18 Spoon Rest D. 2008. Dostęp: 28 grudnia 2008.
  5. Aufklärungsstation RBS-18
  6. Air Power Australia"Russian Low Band Surveillance Radars" Dostęp:29 grudnia 2009
  7. AntiAircraft Museum, Finland"Ilmatorjuntamuseo, Tutkat"Ilmatorjuntamuseo, Tutkat Dostęp: 8 września 2009
  8. Aerotechnica Ltd "Modernised P-18 radar" Modernised P-18 radar Dostęp: 1 marca 2009
  9. RoAF inventory: P-18
  10. HM Arzenál Electromechanical Stock "Radar P-18" Radar P-18 Dostęp: 1 marca 2009
  11. Air & Space Magazine"Unconventional Weapon" 1 stycznia 2008 Dostęp: 29 grudnia 2008

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]