P/2013 P5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
P/2013 P5
Zdjęcia zrobione przez Teleskop Hubble’a
Zdjęcia zrobione przez Teleskop Hubble’a
Odkrywca Pan-STARRS
Data odkrycia 27 sierpnia 2013
Elementy orbity
Półoś wielka 2,1886[1] j.a.
Mimośród 0,1152[1]
Peryhelium 1,9364[1] j.a.
Aphelium 2,4408[1] j.a.
Okres orbitalny 3,24[1] lat
Nachylenie orbity względem ekliptyki 4,97[1]°
Długość węzła wstępującego 279,29[1]°
Argument peryhelium 144,23[1]°
Moment przejścia przez peryhelium 15 kwietnia 2014[1]
Charakterystyka fizyczna jądra
Średnica 0,48 ± 0,08[2] km
Albedo 0,29 ± 09

P/2013 P5 – nietypowa planetoida (kometa pasa głównego) odkryta w sierpniu 2013.

Nazwa i odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Według zasad nazewnictwa komet ustanowionych przez Międzynarodową Unię Astronomiczną: „P/” oznacza kometę okresową, „2013” to rok odkrycia, a sufiks „P5” oznacza, że obiekt został odkryty w drugiej połowie sierpnia („P” – szesnasty pół-miesiąc roku) i jest to piąty obiekt odkryty w tym czasie[3].

Obiekt został odkryty 27 sierpnia w trakcie analizy zdjęć wykonanych przez teleskop programu Pan-STARRS 18 sierpnia[4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Obiekt ma średnicę 0,48 ± 0,08 km, albedo wynosi około 0,29 ± 09[2].

Na pierwszych zdjęciach wykonanych przez teleskop programu Pan-STARRS nowo odkryty obiekt miał bardzo nietypowy wygląd: planetoidy mają zazwyczaj wygląd niewielkich punktów świetlnych, a nowy obiekt był bardzo rozmyty i niewyraźny[4]. 10 września do obserwacji planetoidy użyto teleskopu Hubble’a i odkryto, że obiekt ma sześć warkoczy emitowanych z niego w różnych kierunkach[4]. „Warkocze” planetoidy nie powstały w wyniku sublimacji lodów, jak w przypadku zwykłych komet, ale składają się one z pyłu odrzuconego z powierzchni planetoidy[4]. Jako niewielkie ciało niebieskie planetoida ma stosunkowo słabe pole grawitacyjne, które nie może utrzymać kurzu pokrywającego jej powierzchnię[4]. Pył z powierzchni wirującej planetoidy zsuwa się w kierunku jej równika, skąd jest periodycznie wyrzucany w kosmos[4]. Ciśnienie promieniowania słonecznego rozciąga wyrzucony pył, nadając mu wygląd warkoczy kometarnych[4]. Według wyliczeń naukowców z Max Planck Institute for Solar System Research, sześć warkoczy widocznych na zdjęciach powstało w wyniku sześciu osobnych wydarzeń z 15 kwietnia, 18 lipca, 24 lipca, 8 sierpnia, 26 sierpnia i 4 września 2013 roku[5].

To samo ciśnienie słoneczne cały czas dodatkowo podkręca samą planetoidę, co może w przyszłości doprowadzić do jej rozpadu[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 P/2013 P5 (PANSTARRS) (ang.). jpl.nasa.gov, 2013-11-07 last obs. used. [dostęp 2013-11-08].
  2. 2,0 2,1 David Jewitt et ce: The Extraordinary Multi-Tailed Main-Belt Comet P/2013 P5 (ang.). arXiv, 2013-11-06. [dostęp 2013-11-08].
  3. Cometary Designation System (ang.). minorplanetcenter.net. [dostęp 2013-11-08].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 When is a comet not a comet? (ang.). spacetelescope.org, 2013-11-08. [dostęp 2013-11-08].
  5. Hubble Sees an Asteroid with Six Comet-like Tails (ang.). science.nasa.gov, 2013-11-08. [dostęp 2013-11-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]