P36

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
P36
Lokomotive of Russia014.jpg
Producent Kołomna Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich
Lata budowy 1950,1953-1956
Układ osi 2’D2’ (oo OOOO oo)
Masa służbowa 133,2 t
Masa pustego parowozu 120,4 t
Długość z tendrem 29800 mm
Wysokość 5110 mm
Moc znamionowa 2800 - 3077 KM
Prędkość maksymalna 125 km/h
Ciśnienie w kotle 15 atm
Powierzchnia ogrzewalna kotła 243,2 m²
Powierzchnia przegrzewacza 132,1 m²
Powierzchnia rusztu 6,8 m²
Średnica cylindra 575 mm
Skok tłoka 800 mm
Średnica kół napędnych 1850 mm
Średnica kół tocznych 900 mm (przednie), 1050 (tylne)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Transport szynowy

P36 − radziecki parowóz osobowy, produkowany w zakładach W.W. Kujbyszewa w Kołomnie w latach 1950-1956. Był to ostatni typ parowozu produkowany w tych zakładach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prototyp parowozu, oznaczony P36-0001, zbudowano w marcu 1950 roku. Różnił się on od późniejszych seryjnych kształtem obudowy przodu, blach odchylających dym oraz tendrem. Budowę serii P36 rozpoczęto dopiero w 1953 roku. Ogółem wyprodukowano 251 sztuk.

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Parowozy te obsługiwały pociągi pospieszne z Moskwy do Leningradu, Brześcia i Mińska. Od 1971 roku ich liczba w europejskich częściach ZSRR zaczęła maleć, bo wiele z nich przeszło do obsługi pociągów pasażerskich na Syberii. Kasacje pierwszych parowozów tej serii zaczęły się w 1982 roku. Ich kotły często ustawiano w fabrykach jako stacjonarne wytwornice pary.

Do dziś zachowało się kilkanaście egzemplarzy, w tym 5 sprawnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edward Hessel. Parowóz P36. „Świat kolei”, s. 15-17, nr. 1 (32) 1996. Łódź: EMI-PRESS. ISSN 1234-5962.