P36
| P36 | |
 |
|
| Producent | Kołomna  |
| Lata budowy | 1950,1953-1956 |
| Układ osi | 2’D2’ (oo OOOO oo) |
| Masa służbowa | 133,2 t |
| Masa pustego parowozu | 120,4 t |
| Długość z tendrem | 29800 mm |
| Wysokość | 5110 mm |
| Moc znamionowa | 2800 - 3077 KM |
| Prędkość maksymalna | 125 km/h |
| Ciśnienie w kotle | 15 atm |
| Powierzchnia ogrzewalna kotła | 243,2 m² |
| Powierzchnia przegrzewacza | 132,1 m² |
| Powierzchnia rusztu | 6,8 m² |
| Średnica cylindra | 575 mm |
| Skok tłoka | 800 mm |
| Średnica kół napędnych | 1850 mm |
| Średnica kół tocznych | 900 mm (przednie), 1050 (tylne) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Portal  Kolej |
|
P36 − radziecki parowóz osobowy, produkowany w zakładach W.W. Kujbyszewa w Kołomnie w latach 1950-1956. Był to ostatni typ parowozu produkowany w tych zakładach.
Historia [edytuj]
Prototyp parowozu, oznaczony P36-0001, zbudowano w marcu 1950 roku. Różnił się on od późniejszych seryjnych kształtem obudowy przodu, blach odchylających dym oraz tendrem. Budowę serii P36 rozpoczęto dopiero w 1953 roku. Ogółem wyprodukowano 251 sztuk.
Eksploatacja [edytuj]
Parowozy te obsługiwały pociągi pospieszne z Moskwy do Leningradu, Brześcia i Mińska. Od 1971 roku ich liczba w europejskich częściach ZSRR zaczęła maleć, bo wiele z nich przeszło do obsługi pociągów pasażerskich na Syberii. Kasacje pierwszych parowozów tej serii zaczęły się w 1982 roku. Ich kotły często ustawiano w fabrykach jako stacjonarne wytwornice pary.
Do dziś zachowało się kilkanaście egzemplarzy, w tym 5 sprawnych.
Bibliografia [edytuj]
- Edward Hessel. Parowóz P36. „Świat kolei”, s. 15-17, nr. 1 (32) 1996. Łódź: EMI-PRESS. ISSN 1234-5962.
