PDW

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Broń PDW (ang. Personal Defense Weapon, pol.Broń Ochrony Osobistej) jest to rodzaj indywidualnej, broni strzeleckiej, która wymiarami i masą jest podobna do pistoletów maszynowych, ale najczęściej wykorzystuje silniejsze naboje. Samoczynna, rzadziej samoczynno-samopowtarzalna. Zastosowanie specjalnej amunicji daje broni PDW większą siłę rażenia, zwiększoną zdolność przebijania opancerzenia indywidualnego (czego nie potrafią bronie zasilane standardową amunicją pistoletową) czy też zwiększony zasięg.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 80., kamizelki kuloodporne stały się podstawowym elementem uzbrojenia każdego żołnierza (korzystali i korzystają do dziś nawet terroryści). Standardowe pistolety maszynowe niestety nie mogły sprostać takim wymaganiom jak daleki zasięg, czy zdolność powalenia wroga dysponującego osłoną balistyczną. Dlatego postanowiono skonstruować takie bronie, o takich samych atutach co karabiny szturmowe, ale o zbliżonych (a nawet nieco mniejszych) wymiarach co pistolety maszynowe.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Porównanie wielkości nabojów. Od lewej: 9x19mm, .40 S&W, .45 ACP, 5,7x28mm, 5,56x45mm, .300 Winchester Magnum, naboje do strzelb kal. 12 (70mm i 76mm).

Broń klasy PDW używa nabojów małego kalibru z ostrołukowym pociskiem o dużej prędkości wylotowej, (podobnej co nowoczesne naboje pośrednie np. 5,56 x 45 mm NATO) czy 5,45 x 39 mm). Mała waga i odrzut sprawiają, że PDW pozwala prowadzić celny ogień seriami.

Ponadto, używają specjalnej amunicji, chociażby nabój kalibru 5,7 x 28 mm (użyty w P90 czy też w FN57) lub 4,6 x 30 mm (MP7), toteż jest jeden z powodów, dlaczego PDW są droższe w produkcji niż karabiny szturmowe. Jest kilka wyjątków takiego rodzaju uzbrojenia, bowiem są takie, co używają amunicji pistoletowej np. rosyjski PP-19 Bizon.

Często PDW i pistolety maszynowe są (błędnie) klasyfikowane jako jeden rodzaj uzbrojenia.

Przykładowa lista PDW[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]