PDW

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Broń PDW (ang. Personal Defense Weapon, pol.Broń Ochrony Osobistej) jest to rodzaj indywidualnej, broni strzeleckiej, która wymiarami i masą jest podobna do pistoletów maszynowych, ale najczęściej wykorzystuje silniejsze naboje. Samoczynna, rzadziej samoczynno-samopowtarzalna. Zastosowanie specjalnej amunicji daje broni PDW większą siłę rażenia, zwiększoną zdolność przebijania opancerzenia indywidualnego (czego nie potrafią bronie zasilane standardową amunicją pistoletową) czy też zwiększony zasięg.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 80., kamizelki kuloodporne stały się podstawowym elementem wyposażenia żołnierza (a nawet terrorystów). Standardowe pistolety maszynowe niestety nie mogły sprostać takiemu zabezpieczeniu. Zdolność powalenia wroga dysponującego osłoną balistyczną, zwłaszcza z dalekiego zasięgu, była bardzo niska. Dlatego postanowiono skonstruować takie bronie, o takich samych atutach co karabiny szturmowe, ale o zbliżonych (a nawet nieco mniejszych) wymiarach co pistolety maszynowe.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Porównanie wielkości nabojów. Od lewej: 9x19mm, .40 S&W, .45 ACP, 5,7x28mm, 5,56x45mm, .300 Winchester Magnum, naboje do strzelb kal. 12 (70mm i 76mm).

Broń klasy PDW używa nabojów małego kalibru z ostrołukowym pociskiem o dużej prędkości wylotowej, (podobnych do nowoczesnych nabojów pośrednich np. 5,56 x 45 mm NATO) czy 5,45 x 39 mm). Mała waga i odrzut sprawiają, że PDW pozwala prowadzić celny ogień seriami.

Ponadto, używają specjalnej amunicji, chociażby nabój kalibru 5,7 x 28 mm (użyty w P90 czy też w FN57) lub 4,6 x 30 mm (MP7), toteż jest jeden z powodów, dlaczego PDW są droższe w produkcji niż karabiny szturmowe. Jest kilka wyjątków takiego rodzaju uzbrojenia, bowiem są takie, co używają amunicji pistoletowej np. rosyjski PP-19 Bizon.

Często PDW i pistolety maszynowe są (błędnie) klasyfikowane jako jeden rodzaj uzbrojenia.

Przykładowa lista PDW[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]