PIN

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy numeru identyfikacyjnego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

PIN (ang. Personal Identification Number) – osobisty numer identyfikacyjny, rodzaj hasła służącego do autoryzacji i identyfikacji. PIN używany jest najczęściej do:

Typowy PIN składa się z czterech cyfr (zakres 0000-9999). Przyjęte jest, że trzecia błędna próba wprowadzenia PIN-u przy uwierzytelnianiu powoduje zablokowanie nośnika umożliwiającego wykonanie danej operacji. W przypadku telefonu komórkowego blokuje ona kartę SIM. Można ją odblokować, wprowadzając kod PUK. Jeśli kod PUK zostanie wprowadzony dziesięć razy błędnie, karta SIM zostaje unieważniona.

Przy transakcjach kartowych „podpisanie” transakcji PIN-em jest traktowane przez instytucje finansowe na równi z podpisem własnoręcznym. Wbrew powszechnemu mniemaniu, PIN nie jest zapisany nigdzie na karcie z paskiem magnetycznym, a jedynie na serwerze banku wydającego kartę. Obecnie wprowadzone regulacje nakazują operatorom przy wprowadzaniu PIN-u korzystanie z bezpiecznego i certyfikowanego środowiska, jakim są klawiatury szyfrujące pinpadów, bankomatów i niektórych terminali płatniczych.

Niektóre sieci (Visa, American Express) dopuszczają przy transakcjach kartowych używanie, zamiast PIN-u, tradycyjnego podpisu. W przypadku sieci Maestro (MasterCard) uwierzytelnianie transakcji PIN-em jest obligatoryjne.

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło PIN w Wikisłowniku

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]