Publiczna komutowana sieć telefoniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z PSTN)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Publiczna komutowana sieć telefoniczna (sieć PSTN, (ang.) Public Switched Telephone Network) – sieć telefoniczna, utworzona i działająca początkowo wyłącznie w oparciu o technikę analogową, współcześnie w większości oparta jest o technikę cyfrową i sieć szkieletową. Dostęp użytkowników do centrali (łącze abonenckie) nadal jest głównie analogowy dla usług rozmownych lub równocześnie cyfrowy dla łączy szerokopasmowych DSL. Usługi sieci PSTN obejmują zarówno usługi analogowe POTS (ang. Plain Old Telephone Service), jak i cyfrowe ISDN (ang. Integrated Services Digital Network).

Publiczna komutowana sieć telefoniczna jest regulowana standardami opracowywanymi przez ITU-T. Adresacja sieci PSTN, określana powszechnie jako numeracja telefoniczna, zdefiniowana została w zaleceniach E.163/E.164.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze systemy telekomunikacyjne nie były połączone w sieć, opierały się głównie na połączeniach w pary. Jeśli rozmówca chciał rozmawiać z inną osobą, potrzebował innego telefonu. Osoba chcąca wykonać rozmowę gwizdała głośno w przekaźnik aż druga osoba usłyszy dźwięk.

Następnie do sygnalizowania połączeń używano dzwonków, potem przełączników. Telefonia również czerpała wiele z zaawansowanych rozwiązań centralowych zastosowanych w sieci telegraficznych. Każdy telefon był połączony do centrali telefonicznej a centrale były połączone ze sobą za pomocą łączy międzycentralowych. Sieci były połączone w sposób hierarchiczny aż do objęcia ich zasięgiem miast, krajów i kontynentów. To były początki sieci PSTN, choć wtedy nie używano jeszcze tej nazwy.

Automatyzacja wprowadziła takie technologie jak wybieranie pulsowe pomiędzy telefonem a centralą a następnie pomiędzy centralami, używając bardziej skomplikowanego adresowania sygnałowego zawierającego multi-częstotliwość, a kończąc na SS7 przez które większość central zostało podłączonych do końca 20 wieku.

Wzrost PSTN oznaczał stosowanie technik zarządzania ruchem telekomunikacyjnym aby było można zachować poziom jakość QoS dla użytkowników końcowych. Prace Agnera Krarupa Erlanga pozwoliły ustanowić podstawy metod szacowania pojemności, konfiguracji sprzętowej i zasobów ludzkich do określenia poziomu usług dostarczanych użytkownikom końcowym.

W latach 70 przemysł telekomunikacyjny zaczął implementować komutacje pakietów używając protokołu X.25.

W latach 80 przemysł planował wykorzystanie cyfrowych technologii przesyłania głosu oraz myślał o zastosowaniach Broadband ISDN. Wizja zastosowania Broadband ISDN upadła w miarę rozwoju Internetu.

Dziś tylko najstarsze części systemu używają jeszcze łączy analogowych. Spotyka się jeszcze lokalne pętle abonenckie używające łączy analogowych. W ostatnich latach usługi cyfrowe rozszerzają swoją obecność dla użytkowników końcowych w postaci DSL, ISDN, FTTx .

Istnieje bardzo wiele prywatnych sieci telefonicznych, które nie są podłączone do publicznych sieci PSTN, które najczęściej wykorzystywane są do celów wojskowych. Istnieją też prywatne sieci, uruchamiane w dużych korporacjach, które są podłączone do publicznych sieci PSTN poprzez limitowane bramy sieciowe podobne do PBX-u.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]