Poli(chlorek winylu)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z PVC)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Poli(chlorek winylu)
Poli(chlorek winylu)
model 3D łańcucha polimeru
model 3D łańcucha polimeru
Ogólne informacje
Monomery CH2=CHCl
Struktura meru -[CH2CHCl]-
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Synteza poli(chlorku winylu)

Poli(chlorek winylu), polichlorek winylu, polichlorek etenylu, polichloroeten – polimer syntetyczny z grupy polimerów winylowych, otrzymywany w wyniku polimeryzacji monomeruchlorku winylu. Stosowany do wytwarzania tworzyw sztucznych (PCW, PVC, winidur).

Ma właściwości termoplastyczne, charakteryzuje się dużą wytrzymałością mechaniczną, jest odporny na działanie wielu rozpuszczalników.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Skrótowiec PCV, powszechnie używany w Polsce, jest niepoprawny logicznie i językowo. W nazewnictwie międzynarodowym używa się wyłącznie skrótu PVC – od poly(vinyl chloride). Niekiedy używany jest także skrótowiec PCW – od polskiego poli(chlorek winylu) – który jednak również nie jest poprawnie utworzony: formą zgodną z zasadami tworzenia skrótowców literowych w języku polskim byłoby PChW[1], taka nazwa nie jest jednak spotykana. PCV nie jest poprawnym akronimem ani od nazwy międzynarodowej, ani od polskiej.

W obrocie handlowym w Polsce występuje jako polwinit (zmiękczony, czyli plastyfikowany i granulowany PCW) i polwiplast (granulat obuwiowy PCW). Skład tego ostatniego dla jednej z odmian to około 50% czystego polichlorku winylu, 40% plastyfikatora - np. ftalanu di(2-etyloheksylu) lub mieszaniny ftalanu di(2-etyloheksylu) z ftalanem dibutylu, ftalanem izoamylu i adypinianem di(2-etyloheksylu)[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Polimer ten jest stosowany w różnych gałęziach gospodarki:

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

Tworzywo to jest dzielone w zależności od właściwości na:

  • PCW twardy (PVC-U),
  • PCW miękki (PVC-P, z większą zawartością plastyfikatorów),

a ze względu na technikę produkcji na:

  • PCW suspensyjny (PVC-S),
  • PCW emulsyjny (PVC-E),
  • PCW zwykły, polimeryzujący w masie (PVC-M).

Przypisy

  1. Zasady pisowni i interpunkcji (PWN). [dostęp 2012-06-28].
  2. Baza wiedzy o zagrożeniach chemicznych i pyłowych, CIOP-PIB, dostępne w Internecie, dostęp 14 września 2008

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]