PWS-50

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
PWS-50
PWS-50 podczas zawodów Challenge
PWS-50 podczas zawodów Challenge
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Podlaska Wytwórnia Samolotów
Typ samolot sportowy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji drewnianej, podwozie klasyczne stałe
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1930
Wycofanie ze służby 1933
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy ADC Cirrus III
Moc 85 KM (nominalna) -
94 KM (startowa)
Wymiary
Rozpiętość 11 m
Długość 7,1 m
Wysokość 2,1 m
Powierzchnia nośna 20 m²
Masa
Własna 429 kg
Użyteczna 221 kg
Startowa 650 kg (maks. 735 kg)
Zapas paliwa 100 l
Osiągi
Prędkość maks. 155 km/h
Prędkość przelotowa 126 km/h
Prędkość minimalna 65 km/h
Prędkość wznoszenia 2,8 m/s
Pułap 3 400 m
Zasięg 500 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

PWS-50polski samolot sportowy skonstruowany w 1930 w Podlaskiej Wytwórni Samolotów, zbudowany w jednym egzemplarzu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot został zaprojektowany w latach 1929-1930 w Podlaskiej Wytwórni Samolotów, z własnej inicjatywy fabryki, jako jeden z kilku samolotów przeznaczonych specjalnie do uczestnictwa w Międzynarodowych Zawodach Samolotów Turystycznych Challenge 1930 (ponadto PWS-8, PWS-51, PWS-52). Projekt wstępny opracował mjr inż. Wacław Makowski, a projekt konstrukcyjny - inż. August Bobek-Zdaniewski. Prototyp zbudowano i oblatano na wiosnę 1930 w Białej Podlaskiej (pilot Franciszek Rutkowski)[1].

Samolot miał dość rzadko spotykany układ konstrukcyjny średniopłata z dwoma miejscami w odkrytej kabinie obok siebie. Szeroki płat ograniczał jednak widoczność z kabiny w dół. Jesienią 1930 zamieniono rurę wydechową silnika prowadzącą prosto do góry przed kabiną załogi, na rurę prowadzącą w dół po lewej stronie silnika, poniżej płata[1].

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Samolot ze znakami rejestracyjnymi SP-ADB, wziął udział w zawodach Challenge 1930 w lipcu 1930, pilotowany przez kpt. Zbigniewa Babińskiego. Został on jednak zdyskwalifikowany za przekroczenie czasu lotu okrężnego wokół Europy, aczkolwiek ukończył lot poza konkursem[2].

Później samolot był przez używany przez Klub Lotniczy przy Podlaskiej Wytwórni Samolotów. Brał udział w kilku zawodach lotniczych w Polsce, lecz bez większych sukcesów. Podczas III Krajowego Konkursu Awionetek we wrześniu-październiku 1930, pilotowany przez W. Krasickiego, został uszkodzony podczas przelotu z Brześcia do Grodna. Po remoncie, ciężar wzrósł do 452 kg[1]. Bez powodzenia samolot startował w I Lubelsko-Podlaskich Zimowych Zawodach Lotniczych i IV Krajowym Konkursie Samolotów Turystycznych w 1931, nie kończąc zawodów. W 1932 otrzymał nazwę "Podlasianka". W lutym 1933 A. Uszacki zajął na PWS-50 6. miejsce w II Lubelsko-Podlaskich Zimowych Zawodach Lotniczych, a 4-5 czerwca tego roku J. Szałowski zdobył na nim 3. miejsce w I Locie Północno-Zachodniej Polski. Pod koniec czerwca 1933 samolot został uszkodzony w wypadku w Warszawie, po czym został skasowany[1].

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Wolnonośny średniopłat o konstrukcji drewnianej. Kadłub o przekroju prostokątnym, kryty sklejką oraz blachą aluminiową w części osłony silnika. Trapezowy niedzielony dwudźwigarowy płat z zaokrąglonymi końcówkami, kryty płótnem i sklejką do przedniego dźwigara. Usterzenie drewniane, stateczniki kryte sklejką, stery płótnem[1].

Dźwigary przechodziły przez kadłub, a między nimi znajdowała się odkryta kabina załogi, z miejscami obok siebie, wyposażona we wspólny wiatrochron od przodu. Kabina miała podwójne sterownice. Za kabiną i w wykrojach płata po bokach kabiny był bagażnik.

Podwozie stałe, trójgoleniowe, w układzie klasycznym, z amortyzatorami olejowo-powietrznymi i płozą ogonową.

Silnik 4-cylindrowy rzędowy z cylindrami stojącymi ADC Cirrus III z przodu kadłuba. Śmigło dwułopatowe, drewniane. Zbiornik paliwa pojemności 100 l umieszczony w kadłubie za kabiną, pod bagażnikiem, awaryjnie odrzucany w locie. Przelotowe zużycie paliwa 26 l/h[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 A. Glass, op.cit.
  2. Marian Krzyżan, Międzynarodowe turnieje lotnicze 1929-1934, Warszawa 1988, ISBN 83-206-0637-3, s.45. To samo źródło s.232 i A. Glass, op.cit. jednak podaje, że pilot musiał się wycofać i nie ukończył rajdu z powodu choroby.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Glass, Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939, WKiŁ, Warszawa 1977, s.186-187

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]