P 3.1 (Palatynat)
| P 3¹ | |
 Lokomotywa "Von Neuffer" przed rekonstrukcją |
|
| Producent | Krauss (Monachium) |
| Lata budowy | 1898-1904 |
| Układ osi | 2'B1' n2 / n4v |
| Masa służbowa | 59,6 t [1] |
| Długość z tendrem | 18 070 mm [1] |
| Wysokość | 4270 mm [1] |
| Rozstaw osi skrajnych | 9025 mm [1] |
| Prędkość maksymalna | 90 km/h [1] |
| Typ tendra | pf 3T16 |
| Ciśnienie w kotle | 13 at [1] |
| Powierzchnia ogrzewalna kotła | 171,73 m² [1] |
| Powierzchnia przegrzewacza | – |
| Powierzchnia rusztu | 2,81 m² [1] |
| Średnica cylindra | 490 mm [1] |
| Skok tłoka | 570 mm [1] |
| Średnica kół napędnych | 1980 mm [1] |
| Średnica kół tocznych | 950 mm [1] |
| masa przyczepna 30 t [1] | |
Portal  Kolej |
|
P 3¹ - seria niemieckich parowozów pospiesznych kolei Palatynatu, budowanych w latach 1898-1904, o układzie osi 2'B1'. Miały silnik bliźniaczy na parę nasyconą, następnie silnik sprzężony. Na kolejach niemieckich były zaliczone do serii 14¹.
Historia [edytuj]
W latach 1898-1899 fabryka Krauss z Monachium wyprodukowała na zamówienie kolei Palatynatu (niem. Pfälz) 11 parowozów pospiesznych serii P 3¹, o układzie osi 2'C1'. W 1904 zbudowano dwunasty zmodyfikowany parowóz, o nazwie "Von Neuffer"[1]. Lokomotywy wyróżniały się dość nietypowymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi. Pierwotnie były to maszyny z dwucylindrowym silnikiem bliźniaczym, którego oba cylindry wraz z mechanizmem rozrządu Heusingera umieszczone były wewnątrz ostoi, nad wózkiem tocznym i napędzały wykorbioną wiązaną oś silnikową. Koła wiązane umieszczone były w masywnej zewnętrznej ostoi. Ponieważ maszyny okazały się mało ekonomiczne, w latach 1913/14 zrekonstruowano je z zastosowaniem silnika sprzężonego, dobudowując dwa zewnętrzne cylindry niskiego ciśnienia. Napędzały one koła wiązane za pomocą mechanizmu korbowego ukrytego w zewnętrznej ostoi. Lokomotywy te wyróżniały się również spiczastą przednią ścianą budki maszynisty oraz stożkowatymi drzwiczkami do dymnicy, dla poprawy aerodynamiki[1].
Po I wojnie światowej lokomotywy te przeszły na Koleje Niemieckie (DRG), zaliczone do serii 14¹ (wraz z bawarskimi S 2/5). W 1925 nowe numery otrzymało tylko pięć z nich (14 101 do 14 105). Już w 1926 roku zostały jednak wycofane ze służby, wraz z większością innych lokomotyw z dwoma osiami napędnymi[1].
Lokomotywy używane były z trzyosiowymi tendrami serii palatynackiej 3 T 16, o pojemności 16 m³ wody i 6 ton węgla[1].
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Horst Obermayer, Manfred Weisbrod, Dampflok-Report: Lokomotiv-Archiv. Band No 1. Baureihen 01 - 19, Merker Verlag 1993, ISBN 3-922404-40-5 (niem.)
