P 3.1 (Palatynat)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
P 3¹
Lokomotywa "Von Neuffer" przed rekonstrukcją
Lokomotywa "Von Neuffer" przed rekonstrukcją
Producent Krauss (Monachium)
Lata budowy 1898-1904
Układ osi 2'B1' n2 / n4v
Masa służbowa 59,6 t [1]
Długość z tendrem 18 070 mm [1]
Wysokość 4270 mm [1]
Rozstaw osi skrajnych 9025 mm [1]
Prędkość maksymalna 90 km/h [1]
Typ tendra pf 3T16
Ciśnienie w kotle 13 at [1]
Powierzchnia ogrzewalna kotła 171,73 m² [1]
Powierzchnia przegrzewacza
Powierzchnia rusztu 2,81 m² [1]
Średnica cylindra 490 mm [1]
Skok tłoka 570 mm [1]
Średnica kół napędnych 1980 mm [1]
Średnica kół tocznych 950 mm [1]
masa przyczepna 30 t [1]
Portal Portal:Portale Kolej

P 3¹ - seria niemieckich parowozów pospiesznych kolei Palatynatu, budowanych w latach 1898-1904, o układzie osi 2'B1'. Miały silnik bliźniaczy na parę nasyconą, następnie silnik sprzężony. Na kolejach niemieckich były zaliczone do serii 14¹.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1898-1899 fabryka Krauss z Monachium wyprodukowała na zamówienie kolei Palatynatu (niem. Pfälz) 11 parowozów pospiesznych serii P 3¹, o układzie osi 2'C1'. W 1904 zbudowano dwunasty zmodyfikowany parowóz, o nazwie "Von Neuffer"[1]. Lokomotywy wyróżniały się dość nietypowymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi. Pierwotnie były to maszyny z dwucylindrowym silnikiem bliźniaczym, którego oba cylindry wraz z mechanizmem rozrządu Heusingera umieszczone były wewnątrz ostoi, nad wózkiem tocznym i napędzały wykorbioną wiązaną oś silnikową. Koła wiązane umieszczone były w masywnej zewnętrznej ostoi. Ponieważ maszyny okazały się mało ekonomiczne, w latach 1913/14 zrekonstruowano je z zastosowaniem silnika sprzężonego, dobudowując dwa zewnętrzne cylindry niskiego ciśnienia. Napędzały one koła wiązane za pomocą mechanizmu korbowego ukrytego w zewnętrznej ostoi. Lokomotywy te wyróżniały się również spiczastą przednią ścianą budki maszynisty oraz stożkowatymi drzwiczkami do dymnicy, dla poprawy aerodynamiki[1].

Po I wojnie światowej lokomotywy te przeszły na Koleje Niemieckie (DRG), zaliczone do serii 14¹ (wraz z bawarskimi S 2/5). W 1925 nowe numery otrzymało tylko pięć z nich (14 101 do 14 105). Już w 1926 roku zostały jednak wycofane ze służby, wraz z większością innych lokomotyw z dwoma osiami napędnymi[1].

Lokomotywy używane były z trzyosiowymi tendrami serii palatynackiej 3 T 16, o pojemności 16 m³ wody i 6 ton węgla[1].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 H. Obermayer, M. Weisbrod, Dampflok-Report..., s.52.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Horst Obermayer, Manfred Weisbrod, Dampflok-Report: Lokomotiv-Archiv. Band No 1. Baureihen 01 - 19, Merker Verlag 1993, ISBN 3-922404-40-5 (niem.)