Pałac Biskupów Krakowskich w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pałacu w Warszawie. Zobacz też: pałac Biskupów Krakowskich w Kielcach.
Pałac Biskupów Krakowskich
Obiekt zabytkowy nr rej. 298 z 1 lipca 1965
Pałac Biskupów Krakowskich
Pałac Biskupów Krakowskich
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Miodowa 5
Typ budynku pałac przyuliczny
Styl architektoniczny późny barok
Ukończenie budowy 1642
Ważniejsze przebudowy 1761
Zniszczono 1939, 1944
Odbudowano 1948–1950
Pierwszy właściciel Jakub Zadzik
Kolejni właściciele Edward Piotrowski
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Biskupów Krakowskich
Pałac Biskupów Krakowskich
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Biskupów Krakowskich
Pałac Biskupów Krakowskich
Ziemia 52°14′45″N 21°00′42″E/52,245833 21,011667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pałac Biskupów Krakowskich – pałac znajdujący się przy ul. Miodowej 5 w Warszawie (róg ul. Senatorskiej).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę pałacu rozpoczęto w 1622 roku dla biskupa krakowskiego Jakuba Zadzika. Był oficjalną rezydencją miejską biskupów krakowskich, którzy jako senatorowie duchowni musieli brać udział w pracach senatu Rzeczypospolitej.

Po zniszczeniach w czasie wojen szwedzkich odbudowany został w roku 1668 dla biskupa Andrzeja Trzebickiego. W połowie XVIII wieku pałac był już bardzo zniszczony.

Pałac na obrazie Canaletta z 1777

W latach 1760–1762 został poddany gruntownej przebudowie z inicjatywy biskupa Kajetana Sołtyka najprawdopodobniej według projektu Jakuba Fontany[potrzebne źródło]. Pałac przybrał szatę późnobarokową. Należy on do stosunkowo mało rozpowszechnionego w Warszawie typu pałacu przyulicznego – zbudowanego w linii zabudowy ulicy. Po przebudowie pałac był budowlą jednopiętrową. Pierwsze piętro bardzo wysokie – mieściło sale reprezentacyjne. W tym stanie pałac utrwalił Canaletto w obrazie przedstawiającym widok ulicy Miodowej namalowanym w 1777 roku.

Od końca XVIII wieku budowla mieściła liczne urzędy. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku stał się siedzibą prezydenta Prus Południowych von Hoyma. Po roku 1828 został przebudowany na kamienicę czynszową dzieląc pomieszczenia frontowego budynku stropem. Po roku 1910 roku został częściowo wyburzony od strony Pałacu Teppera w związku z budową nowej kamienicy.

Pałac był spalony we wrześniu 1939, a zburzony w powstaniu warszawskim. Odbudowany został po wojnie w latach 1948-1950 według projektu Wacława Podlewskiego i Władysława Borawskiego na siedzibę Zjednoczenia Przemysłu Lotniczego i Silnikowego. Elewacji od strony ul. Miodowej przywrócono wygląd jaki otrzymała w latach 1760–1762 pozostawiając jednak podział pierwszego piętra na dwie kondygnacje. Przy rekonstrukcji posłużono się obrazem Canaletta.

Na ścianie skrzydła pałacu przy ul. Senatorskiej znajduje się tablica Tchorka upamiętniająca śmierć kilkudziesięciu Polaków rozstrzelanych w tym miejscu 15 lutego 1944 roku. W 2010 pałac wrócił do spadkobierców Edwarda Piotrowskiego, jego ostatniego przedwojennego właściciela[1].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Przy głównym wejściu do pałacu znajduje się para zachowanych trzykomorowych gaśników na pochodnie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]