Pałac Branickich w Warszawie (Miodowa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Branickich
w Warszawie
Obiekt zabytkowy nr rej. 436/1 z 1 lipca 1965
Widok pałacu od strony ulicy Podwale
Widok pałacu od strony ulicy Podwale
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Miodowa 6
ul. Podwale 3 i 5
Architekt Jan Zygmunt Deybel
Rozpoczęcie budowy XVIII w.
Zniszczono II wojna światowa
Odbudowano 1947–1953
Pierwszy właściciel Jan Klemens Branicki
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Branickich w Warszawie
Pałac Branickich
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Branickich w Warszawie
Pałac Branickich
w Warszawie
Ziemia 52°14′49″N 21°00′41″E/52,246944 21,011389Na mapach: 52°14′49″N 21°00′41″E/52,246944 21,011389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Pałac Bod strony ulicy Miodowej
Tablica informacyjna

Pałac Branickich – pałac znajdujący się w Warszawie przy ul. Miodowej 6. Oficyny pałacu są przypisane do ul. Podwale (nr 3 i 5).

Wybudowany w bezpośrednim sąsiedztwie Zamku Królewskiego, należał do najbogatszych rezydencji magnackich w stolicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej połowie XVII wieku w miejscu tym stał dwór rodziny Sapiehów. W XVIII wieku posesja została kupiona przez Stefana Mikołaja Branickiego.

Pałac został wzniesiony w latach 40. XVIII wieku dla Jana Klemensa Branickiego, hetmana wielkiego koronnego. Jego głównym architektem był Jan Zygmunt Deybel. Współpracowali z nim także Jan Henryk Klemm, Jakub Fontana i rzeźbiarz Jan Chryzostom Redler. Późnobarokowy pałac posiada dwie klasycystyczne oficyny, okalające rozległe podwórze, zamknięte bramą od strony ulicy Podwale. Od przydomku małżonki hetmana, Izabelli z Poniatowskich (siostry króla Stanisława Augusta), pałac nazywany był powszechnie "Pałacem Pani Krakowskiej" (odziedziczyła tę posesję w 1771 roku).

W 1804 roku sprzedała pałac rodzinie Niemojewskich, zaś w roku 1817 jego właścicielem stał się Stanisław Sołtyk. Pałac był przebudowywany wielokrotnie w wieku XIX.

Do 1949 r. należał do Franciszka Salezego Potockiego, kiedy odebrano mu go na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy z 26 października 1945 r. W dużej mierze zniszczony podczas II wojny światowej, został odbudowany w latach 1947–1953.

Obecnie jest jedną z siedzib Urzędu m. st. Warszawy. We wrześniu 2008 r. władze Warszawy podjęły negocjacje ze spadkobiercami Potockiego ws. warunków zwrotu nieruchomości[1]., a w listopadzie 2008 r. zawarły z nimi ugodę, na mocy której nieruchomość wraz z pałacem stanie się ich własnością. Urząd Miasta zobowiązał się do opuszczenia pałacu po 2 latach od zawarcia ugody[2].

Na początku 2009 r. władze Warszawy podjęły jednak decyzję o wcześniejszej wyprowadzce urzędu z pałacu. Nowe biura Urzędu m. st. Warszawy zostaną przeniesione na ulice: Senatorską i Kredytową. Spadkobiercy Franciszka Salezego Potockiego planują wynająć pomieszczenia pałacu na wolnym rynku[3].

Pałac wraz z oficynami i bramą jest wpisany do rejestru zabytków (nr rej. 436/1, 436/2, 436/3).

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Przy wejściu do pałacu od strony dziedzińca znajduje się para zachowanych dwukomorowych gaśników na pochodnie.

Przypisy