Pałac Cecilienhof
Pałac Cecilienhof (niem. Schloss Cecilienhof) – pałac w północnej części Nowego Ogrodu w Poczdamie.
Ostatni pałac wzniesiony przez Hohenzollernów. Zbudowany przez Paula Schultze-Naumburga dla następcy tronu Wilhelma Hohenzollerna i jego małżonki Cecylii, księżniczki Meklemburgii i Schwerina. Wzorowany na angielskich dworach gotyckich z czasów Tudorów.
W dniach od 17 lipca do 2 sierpnia 1945 w Cecilienhof obradowali uczestnicy konferencji poczdamskiej.
Cecilienhof należy do grupy pałaców i zespołów parkowych w Poczdamie i Berlinie wpisanych w 1990 na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Spis treści |
[edytuj] Historia
[edytuj] Rezydencja
W 1912 cesarz Wilhelm II zlecił przygotowanie środków pieniężnych na budowę nowej rezydencji w Nowym Ogrodzie w północnej części Poczdamu, pomiędzy jeziorem Świętym (niem. Heiliger See) a jeziorem Jungfern (niem. Jungfernsee). Umowę budowy pałacu na kwotę 1 498 000 marek zawarto z biurem projektowym Paula Schultze-Naumburga Saalecker Werkstätten GmbH. Schultze-Naumburg sporządził projekt w stylu gotyckiego dworu angielskiego, według życzenia księcia. Pałac miał zostać ukończony przed 1 października 1915. W maju 1913 książę Wilhelm położył kamień węgielny pod budowę nowej rezydencji.
Pałac został ukończony z opóźnieniem wskutek przerwy w pracach budowlanych spowodowanej wybuchem I wojny światowej. Cecylia wprowadziła się do rezydencji w sierpniu 1917, a we wrześniu urodziła szóste dziecko – księżniczkę Cecylię. Prace nad pałacem ukończono ostatecznie 1 października 1917.
W 1918 cesarz abdykował; w 1926 pałac został zwrócony Wilhelmowi i Cecylii, którzy mieszkali w rezydencji aż do wywłaszczenia w 1945.
[edytuj] Konferencja poczdamska
W dniach od 17 lipca do 2 sierpnia 1945 w Cecilienhof obradowali uczestnicy konferencji poczdamskiej: Winston Churchill (Wielka Brytania), Harry Truman (USA) i Józef Stalin (ZSRR). Obrady odbywały się w Wielkiej Sali. Uczestnicy zasiadali przy okrągłym stole o średnicy 3,05 metra, który został wyprodukowany przez moskiewską firmę Lux. Podczas konferencji prezydent USA Harry Truman wydał telefonicznie rozkaz zrzucenia bomby atomowej Little Boy na Hiroszimę.
[edytuj] Pałac po II wojnie światowej
Po zakończeniu konferencji poczdamskiej pałac wraz z otaczającym go parkiem został udostępniony zwiedzającym. Później rezydencja stała się centrum szkoleniowym Demokratycznego Zrzeszenia Kobiet (niem. Demokratischer Frauenverband) (DFD).
W 1960 w skrzydle zachodnim otwarto hotel dla gości dewizowych, który funkcjonuje jako luksusowy hotel do dnia dzisiejszego. W pozostałej części pałacu urządzono muzeum.
W pałacu sporadycznie organizowane są oficjalne uroczystości rządu Brandenburgii. W listopadzie 2004 w pałacu gościła królowa Wielkiej Brytanii Elżbieta II. 30 maja 2007 w Cecilienhof obyło się posiedzenie ministrów spraw zagranicznych krajów G8.
[edytuj] Architektura
[edytuj] Architektura zewnętrzna
Poszczególne elementy budowli koncentrują się wokół pięciu dziedzińców wewnętrznych: centralnego cour d'honneur (pol. dziedzińca honorowego), mniejszego Gartenhof oraz trzech dziedzińców gospodarczych. Cour d'honneur pokrywa równo przycięty trawnik z kwietnikiem w kształcie czerwonej gwiazdy, założonym przez żołnierzy sowieckich w 1945.
Fasady pałacu zdobi mur pruski z ciemnego dębu. Na szczególną uwagę zasługuje 55 kominów w stylu Tudorów.
[edytuj] Architektura wewnętrzna
Pałac ma 176 pokoi. Oryginalne wyposażenie zostało usunięte z pałacu w związku z przygotowaniami do konferencji poczdamskiej i zdeponowane w pomieszczeniach Alte Meierei nad brzegiem jeziora Jungfern. Budynek Alte Meierei wraz z cennym depozytem został zniszczony przez pożar 25 lipca 1945. Przed konferencją, brakujące elementy wyposażenia sprowadzono z okolicznych dworów i pałaców. Narożny pokój Stalina otrzymał skórzaną sofę oraz masywne biurko. Do kwatery Trumana wystawiono klasycystyczne meble pochodzące z Marmurowego Pałacu, neogotyckie wyposażenie pokoju Churchilla przywieziono z zamku Babelsberg.
Większość prywatnych pokoi pary książęcej zaprojektował Paul Ludwig Troost, znany z projektów wnętrz luksusowych statków parowych. Na życzenie księżniczki Cecylii jeden z pokoi urządzono w stylu kajuty – maszt podtrzymuje lekko wygięty sufit a trzy małe okna, otwierane przy pomocy korbek, pochodzą najprawdopodobniej z prawdziwego statku. Do tej pory zachowało się jego oryginalne wyposażenie – było przytwierdzone do ścian, co uniemożliwiło przeniesienie go do składu w Alte Meierei. Wedle legendy, w piwnicy pod pokojem miał znajdować się silnik symulujący odgłosy maszynowni na statku, a specjalny mechanizm miał wprawiać pokój w lekkie kołysanie.
Centralny punkt pałacu stanowi Wielka Sala (niem. Große Halle) (26 m dług.; 12 m wys.) w stylu gotyku angielskiego. Jej ściany pokrywa boazeria, a sufit wspierany jest przez masywną konstrukcję z drewnianych bali. Schody z ciemnego drewna dębowego w stylu baroku gdańskiego były podarunkiem miasta Gdańska.
-
Pałac Cecilienhof
-
Pałac Cecilienhof, charakterystyczny mur pruski
-
Pałac Cecilienhof, komin
-
Pałac Cecilienhof, jeden z mniejszych dziedzińców
[edytuj] Literatura
- Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg (wyd.): Schloss Cecilienhof und die Konferenz von Potsdam 1945. Poczdam: 1999. (niem.)
- Gert Streidt, Klaus Frahm: Potsdam. Die Schlösser und Gärten der Hohenzollern. Kolonia: Könemann, 1996. ISBN 3-89508-238-4. (niem.)
