Pałac Czapskich w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałac Czapskich – budynek główny ASP
Pałac Czapskich widziany z Krakowskiego Przedmieścia
Pałac Czapskich przed II wojną światową
Salonik Chopinów

Pałac Czapskich nazywany także pałacem Krasińskich lub Raczyńskich znajduje się w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu 5, znajduje się w nim Akademia Sztuk Pięknych.

W XVII wieku na miejscu obecnego pałacu mieścił się drewniany dwór Radziwiłłów. W latach ok. 1680-1705 dla prymasa Michała Radziejowskiego wzniesiono murowany pałac, najprawdopodobniej według projektu Tylmana z Gameren. W 1712 teren został własnością hetmana wielkiego koronnego Adama Sieniawskiego. Zajął się on przebudową pałacu i oficyn (nastąpiła w latach 1713-1721). Stworzył oficyny frontowe, dziedziniec gospodarczy i reprezentacyjny, założył ogród. Po jego śmierci w 1726 roku, posiadłość odziedziczyła jego córka Zofia (będąca żoną Augusta Czartoryskiego). W roku 1732 małżeństwo Czartoryskich sprzedało pałac bankierowi Piotrowi de Riacour.

W 1733 roku budynek kupiła rodzina Czapskich. Rozpoczęli kolejną przebudowę wnętrza pałacu jak i jego otoczenia. W latach 1752-1756 nadano mu późnobarokowy wystrój. Bramę główną udekorowano kamiennymi orłami. Czapski zmarł w roku 1784. Budynek odziedziczyła jego córka Konstancja, żona marszałka Sejmu Stanisława Małachowskiego. Od tego czasu w pałacu odbywały się narady, projekty Konstytucji i ustaw, wystawne obiady. W roku 1790 architekt Jan Chrystian Kamsetzer wybudował dwie oficyny w stylu klasycystycznym; przebudował także bramę.

Od roku 1809, po śmierci Stanisława Małachowskiego, pałac stał się własnością rodziny Krasińskich. Stał się jednym z ośrodków życia kulturalnego Warszawy. Odbywały się w nim spotkania literackie pisarzy i poetów organizowane przez Wincentego Krasińskiego, ojca Zygmunta Krasińskiego. Rodzina ta zgromadziła w pałacu zbiory biblioteczne - Bibliotekę Ordynacji Krasińskich.

W latach 1909-1945 właścicielem pałacu był hrabia Edward Bernard Raczyński.

Korpus główny pałacu został spalony 25 września 1939, całkowitemu zniszczeniu uległy wtedy wnętrza pałacowe. Budynki od ulicy zostały wypalone w 1944.

Pałac odbudowano w latach 1948-1959 według projektu Stanisława Brukalskiego. Starano się przywrócić wygląd jaki miał w XVIII wieku.

Obecnie, od lat powojennych, pałac i sąsiadujące mu budynki zajmuje Akademia Sztuk Pięknych. W roku 1962 Ministerstwo Gospodarki Komunalnej odebrało Raczyńskiemu prawo własności i zezwoliło na użytkowanie pałacu przez ASP. Budynki mieszczą katedrę historii i teorii sztuki, rektorat, bibliotekę oraz wydziały malarstwa i grafiki. W 1965 obiekt wpisano do rejestru zabytków.

Na dziedzińcu pałacu stoi pomnik Bartolomeo Colleoniego, kopia kopii pomnika w Wenecji.

Na drugim piętrze lewej oficyny pałacu mieści się Salonik Chopinów, oddział Muzeum Fryderyka Chopina. Jest to odtworzony fragment mieszkania, do którego w czerwcu 1827 wprowadziła się rodzina Chopinów. Fryderyk Chopin mieszkał tutaj do 2 listopada 1830, co upamiętnia odsłonięta 100 lat później tablica na fasadzie[1].

Przypisy

  1. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 103. ISBN 83-01-06109-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jadwiga Mieleszko: Pałac Czapskich. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1971.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg