Pałac Letni w Petersburgu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałac Letni
Ле́тний дворе́ц
(nieistniejący)
Zachowany wizerunek Pałacu Letniego
Zachowany wizerunek Pałacu Letniego
Państwo  Rosja
Miasto wydzielone  Petersburg
Miejscowość Coat of Arms of Saint Petersburg (2003).png Petersburg
Typ budynku Pałac
Styl architektoniczny Rosyjski barok
Architekt Bartolomeo Rastrelli
Rozpoczęcie budowy 1741
Ukończenie budowy 1744
Zniszczono 1796
Pierwszy właściciel Elżbieta Romanowa
Położenie na mapie Petersburga
Mapa lokalizacyjna Petersburga
Pałac Letni
Pałac Letni
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Pałac Letni
Pałac Letni
Ziemia 59°56′25,5″N 30°20′15,5″E/59,940417 30,337639Na mapach: 59°56′25,5″N 30°20′15,5″E/59,940417 30,337639

Pałac Letni (ros. Ле́тний дворе́ц), zwany też Pałacem Letnim Elżbiety Piotrownej (ros. Летний дворец Елизаветы Петровны), w Petersburgu – nieistniejący pałac zbudowany w latach 1741–1744 dla cesarzowej Elżbiety. Zburzony w 1796 r. z inicjatywy Pawła I.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o letniej rezydencji cesarskiej znajdującej się od południowej strony Ogrodu Letniego pochodzą z czasów panowania Piotra I Wielkiego. Teren ten należał do żony cesarza, Katarzyny[1], dla której w 1712 r. dla zbudowano tutaj mały pałacyk[2]. W 1731 r. Franceso Bartolomeo Rastrelli zaprojektował dla cesarzowej Anny Iwanownej jednopiętrowy drewniany pałac z dwudziestoma ośmioma pokojami[3]. Po śmierci cesarzowej, regentka (panująca w imieniu Iwana VI) Anna Leopoldowna nakazała przebudowę pałacu. Nie doszło do niej jednak, gdyż już w 1741 r. w wyniku zamachu stanu na tron wstąpiła córka Piotra I WielkiegoElżbieta, która nakazała zburzyć budowlę by zrobić miejsce dla nowego pałacu[4].

Pałac Letni Cesarzowej Elżbiety[edytuj | edytuj kod]

Bartolomeo Rastrelli zaprojektował dla cesarzowej wspaniałą rezydencję w stylu rosyjskiego baroku. Cesarzowa zażyczyła sobie by budowla zbudowana była w stylu weneckich pałaców. W Pałacu Letnim znajdowało się ponad 150 pomieszczeń[2], cerkiew, galerie i wielka sala. Przed pałacem znajdowała się imponujących rozmiarów fontanna, otoczona marmurowymi rzeźbami[2]. Wstępu na teren pałacowy broniła monumentalna brama, ozdobiona dwugłowymi orłami. Na fasadach znajdowały się ryzality, były one także dekorowane pilastrami[3]. Parter był murowany, piętro wykonane z drewna[4]. Pałac pomalowano w jasnym odcieniu różu[4]. Główna fasada z kolumnami korynckimi i mezzanino[2] ozdobionym rzeźbami zwrócona była w kierunku północnym, w stronę Pola Marsowego i Ogrodu Letniego[4]. Fasada południowa znajdowała się od strony Fontanki. Wnętrza udekorowane były dziełami sztuki, obrazami, rzeźbami oraz złotem[2]. Podłogi wyłożono mozaikami i parkietami[3]. W ogrodach pałacowych powstał budynek ermitażu oraz herbaciarnia. Znajdowała się tu także zagroda, w której trzymano słonie[2]. Powstał także system fontann, podobnych do tych jakie znajdowały się w pobliskim Ogrodzie Letnim. Elżbieta bardzo lubiła swoją nową rezydencję. Co roku na przełomie kwietnia i maja dwór cesarski przenosił się z Pałacu Zimowego do Pałacu Letniego i pozostawał tam do jesieni. Procesja była zawsze bardzo uroczysta. Towarzyszyły jej dźwięki muzyki oraz wystrzały armatnie z Twierdzy Pietropawłowskiej oraz Admiralicji.

Dalsze losy Pałacu Letniego[edytuj | edytuj kod]

W latach pięćdziesiątych Elżbieta doszła do wniosku, że Pałac Zimowy i Pałac Letni przestają odpowiadać rosnącym potrzebom dworu. Na jej życzenie Rastrelli rozpoczął projektowanie nowego Pałacu Zimowego[4]. Jego ukończenia cesarzowa jednak nie dożyła. Pałac Letni pozostał jeszcze przez jakiś czas ważnym centrum rosyjskiej polityki. Tutaj w 1754 r. urodził się przyszły imperator, Paweł I Romanow, syn Katarzyny II. Już po śmierci Elżbiety, w pałacu podpisano traktat pokojowy po wojnie z Królestwem Prus. Tu także w sali tronowej Katarzyna II przyjmowała gratulacje z okazji swojego wstąpienia na tron. Katarzyna II nie darzyła Pałacu Letniego taką sympatią jak Elżbieta. Preferowała Pałac Zimowy i kompleks pałacowy w Carskim Siole. Wielka powódź z 1777 r. uszkodziła pałac oraz ogrody. Kres istnienia Pałacu Letniego położył imperator Paweł I, który w 1796 r. nakazał zniszczenie budowli. Na jego miejscu w 1801 r. ukończono budowę Zamku Michajłowskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wilk M., Od Petersburga do Leningradu, Warszawa 1980, s. 30.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Kogni.narod.ru: Петр Великий в топографии града Петрова (ros.). [dostęp 2011-08-18].
  3. 3,0 3,1 3,2 Encsp.ru: Летние дворцы (ros.). [dostęp 2011-08-18].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Opeterburge.ru: Деревянный Летний дворец Елизаветы Петровны (ros.). [dostęp 2011-08-18].