Pałac w Mystkach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałac w Mystkach
Obiekt zabytkowy nr rej. 1453/A z 8 czerwca 1973
Pałac w Mystkach
Państwo  Polska
Miejscowość Mystki
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny renesans
Architekt Stanisław Hebanowski
Kondygnacje 2
Pierwszy właściciel Karol Karśnicki
Kolejni właściciele rodzina Karłowskich
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Pałac w Mystkach
Pałac w Mystkach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Mystkach
Pałac w Mystkach
Ziemia 52°16′49,23″N 17°26′40,86″E/52,280342 17,444683Na mapach: 52°16′49,23″N 17°26′40,86″E/52,280342 17,444683
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pałac w Mystkach – renesansowy pałac zbudowany w latach 80. XIX w. w miejscowości Mystki.

Dwór zbudowano prawdopodobnie według projektu Stanisława Hebanowskiego, w stylu renesansu francuskiego z dużą wnęką wejściową na osi. Kryty dachem czterospadowym. Główna część budynku parterowa. Obecnie dwór jest bardzo zaniedbany, na progu ruiny[1].

Przed powstaniem pałacu ówczesny właściciel Mystek Karol Karśnicki i jednocześnie gospodarz dworu starał się utrzymywać kontakt z twórcami, pisarzami. Ludwik Gomolec w swojej pracy o Ziemi Średzkiej pisał: salony zacisznego, staropolskiego dworku w Mystkach stały otworem dla poetów i pisarzy. W Mystkach przebywali: poeta i pisarz Lucjan Siemieński (1807-1877) i Józef Ignacy Kraszewski (1812-1877). Trzykrotnie (1862,1865, 1867) gościem Karśnickich w Mystkach był przyrodni brat Tekli, Arrigo Boito, jeden z najwybitniejszych kompozytorów europejskich i autorów librett operowych drugiej polowy XIX i początku XX wieku. Po śmierci Karola Karśnickiego (11 listopada 1870 r), staraniem jego żony Tekli, w 1877 r. zbudowano obecny dwór. Po śmierci Tekli Karśnickiej w 1885 r. Mystki przeszły w ręce rodziny Karłowskich, którzy gospodarowali tutaj do 1939 roku. Po wojnie majątek należał do Państwowych Gospodarstw Rolnych. Obecnie dwór z parkiem administrowany jest przez ARWSP) i czeka na nowego nabywcę, który mógłby mu przywrócić dawną świetność[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy