Pałaneczka gruboogonowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałaneczka gruboogonowa
Cercartetus nanus[1]
(Desmarest, 1818)
Pałaneczka gruboogonowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina drzewnicowate
Rodzaj Cercartetus
Gatunek pałaneczka gruboogonowa
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pałaneczka gruboogonowa (Cercartetus nanus) – gatunek ssaka z rodziny drzewnicowatych (Burramyidae).

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 7-11 cm, ogona (chwytnego) 7,5-10,5 cm, masa 15-43 g. Wierzch ciała płowobrązowy, spód biały.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Istnieją dwa podgatunki zamieszkujące Tasmanię, kontynent od południowego wschodu Australii Południowej do południowego wschodniego Queenslandu oraz pobliskie wyspy

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Od lasów deszczowych, poprzez lasy twardolistne do obszarów półpustynnych.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Jest zwierzęciem nocnym. Dzień spędza w kulistym gnieździe, czasami zajmuje również opuszczone gniazda ptaków. Jeden osobnik może używać kilku gniazd. Zwinnie wspina się nawet na najcieńsze gałązki dzięki chwytnemu ogonkowi. Z końcem lata zwierzęta bardzo przybierają na wadze, grubieje również nasada ogona, gdzie gromadzone są rezerwy tłuszczu potrzebne na przetrwanie zimy. Zimą i w ciągu dnia aktywność zwierząt spada i zapadają w odrętwienie, które nie trwa jednak dłużej niż dwa tygodnie. Pokarm składa się głównie z pyłku i nektaru, np. kwiatów eukaliptusa czy banksji, który zbierany jest pędzelkowatym językiem. Prawdopodobnie zwierzęta te mogą odgrywać pewna rolę przy zapylaniu tych roślin. Gdy nie ma kwiatów, żywią się owocami, pająkami, owadami i ich larwami. Narodziny młodych odbywają się na kontynencie od wiosny do jesieni, na Tasmanii od końca zimy do wiosny. Jeden miot składa się przeważnie z czterech młodych, które przez około 6 tygodni pozostają w torbie.

Przypisy

  1. Cercartetus nanus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Cercartetus nanus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Sides, C.: Cercartetus nanus (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2003. [dostęp 10 kwietnia 2008].