Pałeczka zapalenia płuc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałeczka zapalenia płuc
Klebsiella pneumoniae 01.png
Śluzowy wygląd kolonii na agarze MacConkeya.
Systematyka
Królestwo bakterie
Typ proteobakterie
Klasa Gammaproteobacterie
Rząd Enterobacteriales
Rodzina Enterobacteriaceae
Rodzaj Klebsiella
Gatunek Klebsiella pneumoniae
Nazwa systematyczna
Klebsiella pneumoniae
(Schroeter 1886)

Trevisan 1887

Pałeczka zapalenia płuc (Klebsiella pneumoniae) – otoczkowa, nieprzetrwalnikująca, bezrzęskowa bakteria Gram ujemna o dużej zjadliwości. Została opisana po raz pierwszy przez Friedländera w 1883 roku[1]. Wchodzi w skład flory fizjologicznej skóry, jamy ustnej i jelit[2]. Jest przyczyną około 8% zakażeń szpitalnych.

Fizjologia i profil biochemiczny[edytuj | edytuj kod]

Pałeczki Klebsiella pneumoniae wytwarzają ureazę, fermentują laktozę, glukozę; potrafią wykorzystać kwas malonowy i cytrynian sodu jako źródło węgla. Hodowla odbywa się na agarze zwykłym, agarze z krwią oraz podłożu MacConkeya. Śluzowy wygląd kolonii w trakcie hodowli pozwala na kwalifikację do prawidłowej rodzaju, dalsza identyfikacja wymaga testów biochemicznych[1]. Mikroskopowo przyjmują wygląd pałeczek.

Chorobotwórczość[edytuj | edytuj kod]

Pałeczka zapalenia płuc występuje bardzo często w drogach oddechowych i przewodzie pokarmowym u pacjentów przebywających w szpitalu (u 1-6% zdrowych osób i u około 20% hospitalizowanych)[3]. Może spowodować zapalenie płuc, zakażenia w obrębie przewodu pokarmowego, kości, stawów lub układu moczowego, przy czym zakażenie tego ostatniego prowadzi czasami do sepsy. U noworodków jest ponadto czynnikiem etiologicznym zapalenia opon mózgowych.

Leczenie i oporność na antybiotyki[edytuj | edytuj kod]

Bakteria posiada wrodzoną oporność na penicyliny związaną z wytwarzaniem penicylinazy, przy czym także penicyliny z inhibitorem wykazują niezadowalającą aktywność. Część szczepów – w Polsce jest to około 60% – wytwarza enzym rozkładający antybiotyki o szerokim spektrum substratowym (ESβL), który wyklucza stosowanie cefalosporyn wszystkich generacji. Pierwsze szczepy oporne wyizolowano w 1983 roku, a ich selekcja jest jednym z negatywnych skutków stosowania antybiotyków o szerokim spektrum działania. Część pałeczek jest ponadto oporna na aminoglikozydy. W 1996 po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych opisano szczepy Klebsiella pneumoniae produkujące karbapenemazy[4].

Aktywność zachowują: kolistyna, kotrimoksazol i fluorochinolony.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Praca pod redakcją Leona Jabłońskiego: Podstawy mikrobiologii lekarskiej : podręcznik dla studentów. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1979, s. 265–269. ISBN 83-200-0181-1.
  2. Kenneth J. Ryan, C. L. Ray, John C. Sherris: Sherris medical microbiology: an introduction to infectious diseases. New York: McGraw-Hill, 2004. ISBN 0-8385-8529-9.
  3. Mikrobiologia lekarska. Maria Lucyna Zaremba i Jerzy Borowski. Wydawnictwo PZWL, wydanie III (dodruk). ISBN 83-200-2896-5. Strona 207
  4. K. Tegmark Wisell, S. Haeggman, L. Gezelius, O. Thompson i inni. Identification of Klebsiella pneumoniae carbapenemase in Sweden.. „Euro Surveill”. 12 (12), s. E071220.3, Dec 2007. PMID 18179763. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikispecies-logo.svg
Wikimedia Commons
  • Danuta Dzierżanowska: Antybiotykoterapia praktyczna. Wyd. IV. Bielsko-Biała: [Alfa]-Medica Press, 2008, s. 326–327. ISBN 978-83-7522-013-1.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.