Państwo środkowofrankijskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Regnum Francorum Medium
Państwo środkowofrankijskie
Imperium Karolińskie 843-855 Państwo zachodniofrankijskie
Państwo wschodniofrankijskie
Królestwo Włoch (774–962)
Królestwo Burgundii
Księstwo Prowansji
Ustrój polityczny monarchia
Ostatnia głowa państwa król wschodniofrankijski Lotar II i Ludwik II (cesarz)
Status terytorium królestwo
Traktat w Verdun 843
Podział państwa po śmierci Lotara I 855
Religia dominująca chrześcijaństwo
Mapa
Imperium Franków po traktacie w Verdun i Meerssen.

Państwo środkowofrankijskie (nazwane również Królestwem Lotara, łac.: Lotharii Regnum) - jedno z trzech państw powstałych na mocy traktatu z Verdun z 843 roku. Jego królem został najstarszy syn Ludwika I Pobożnego, Lotar I, który zatrzymał także godność cesarską.

Obszar państwa był niejednolity pod względem geograficznym i etnicznym. W jego skład wchodziły:

Królestwo rozpadło się po śmierci Lotara I w 855 roku na trzy królestwa, których władcami zostali jego synowie:

  • Lotaryngii składająca się z zachodniej Austrazji i dolnej Burgundii – jego władcą został Lotar II
  • Prowansji (łac. regnum provinciae) w skład którego wchodziła także górna Burgundiia – jego władcą został Karol
  • Italii – jego władcą został Ludwik II

Porozumienie sukcesyjne zawarte 8 sierpnia 870 w Meerssen pomiędzy Karolem II Łysym a Ludwikiem Niemieckim zakończyło symbolicznie istnienie odrębnego Królestwa Lotaryngii, będącego pozostałością państwowości środkowofrankijskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]