Państwo Zou

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Państwo Zou
Nazwa chińska
Hanyu pinyin Zōu Guó
Wade-Giles Tsou Kuo
Zn. tradycyjne 鄒國
Zn. uproszczone 邹国

Zou – małe państwo w Chinach starożytnych. Zajmowało południowo-zachodnią część dzisiejszej prowincji Shandong, między państwami Lu, którego było wasalem i Song. Podobnie jak poprzednie, jedno z centralnych państw chińskich okresu Wiosen i Jesieni i Królestw Walczących. Według Sima Qiana Zou przechowywało tradycje Zhou, przez co jego mieszkańcy mieli tendencję do formalizmu i rytuału, byli pracowici i ortodoksyjni; państwo, choć małe, było ludne, a jednym ze źródeł bogactwa była hodowla jedwabników. Sima Qian (jako konfucjanista) krytykował wszakże zaangażowanie w handel i dążenie do zysku, powszechne w schyłkowym okresie państwa[1].

Książęta Zou rządzili pierwotnie z tytułem Zhu (邾), następnie zmienionym na Zou; swoje pochodzenie wywodzili od samego Żółtego Cesarza. Nosili nazwisko Cao (曹), które zmienili na Zhu (朱), na pamiątkę swego dawnego władztwa, po tym, jak ich państwo zostało podbite i zaanektowane przez Chu w IV w.p.n.e. (nazwisko to jest w północnych Chinach wciąż bardzo popularne).

Genealogia książąt Zhu/Zou jest legendarna, ale świadczy o tym, że nie pochodzili z rodu Ji, czyli dynastii rządzącej Zhou. Jest możliwość, że podobnie jak kilka innych państw szantuńskich, państwo Zou było etnicznie pokrewne tzw. Dongyi ("wschodnim barbarzyńcom", ludom niechińskim)[2].

W Zou urodził się drugi najsławniejszy filozof konfucjański - Mencjusz.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mark Edward Lewis: The Early Chinese Empires: Qin and Han. Cambridge (Mass.): Harvard University Press, 2007, s. 14. ISBN 978-0-674-02477-9.
  2. Feng Li: Landscape and Power in Early China. Cambridge: Cambridge University Press, 2006, s. 317. ISBN 978-0-511-34848-8.