Paco de Lucía

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paco de Lucía
Paco de Lucía 4.jpg
Paco de Lucía, 2007
Imię i nazwisko Francisco Sánchez Gómez
Data i miejsce urodzenia 21 grudnia 1947
Algeciras
Pochodzenie Hiszpania
Data i miejsce śmierci 25 lutego 2014
Cancún, Meksyk
Instrument gitara
Gatunek flamenco, jazz
Powiązania Al Di Meola, John McLaughlin
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Al Di Meola, John McLaughlin i Paco de Lucía, lata 80. XX wieku

Paco de Lucía, właśc. Francisco Sánchez Gómez[1] (ur. 21 grudnia 1947 w Algeciras[1], zm. 25 lutego 2014 w Cancún[2][3]) – hiszpański gitarzysta flamenco. Na cześć swojej matki Lucíi Gómez występował pod scenicznym pseudonimem Paco de Lucía[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierwszymi nauczycielami gitarzysty byli jego ojciec Antonio Sanchez i starszy brat Ramon de Algeciras. Jego bratem jest wokalista Pepe de Lucía.

De Lucia w wieku 5 lat otrzymał od ojca swoją pierwszą gitarę i rozpoczął naukę gry flamenco (1952-58). Do jego nauczycieli można zaliczyć wielu wybitnych gitarzystów, m.in. Nino Ricardo, Miguela Borrull, Mario Escudero czy Sabicasa. W 1958 debiutował publicznym występem w Radio Algeciras. Rok później otrzymał nagrodę specjalną w konkursie Festival Concurso Internacional Flamenco de Jerez de la Frontera. W 1963 wyruszył w pierwszą zagraniczną podróż jako gitarzysta z grupą akompaniujących mu tancerzy Josè Greco, z którymi koncertował przez 3 sezony. W tym czasie w Nowym Jorku poznał sławnych gitarzystów Nino Ricardo oraz Sabicasa, który zachęcił go do określenia i podążania własnym stylem flamenco. Rozważając podjęcie dalszej nauki u boku Nino Ricardo, przeniósł się w 1964 wraz z rodziną do Madrytu i już rok później nagrał z nim 2 albumy (oraz 3 nagrania z bratem Ramonem de Algeciras). W 1967 dołączył do Festival Flamenco Gitano, corocznej trasy koncertowej flamenco. W tym samym czasie nagrał swój pierwszy solowy album La fabulosa guitarra de Paco de Lucia, w którym można zauważyć wpływ Nino Ricardo, Sabicasa i Mario Escudero. Chcąc zerwać z narzucanym mu stylem, w 1969 nagrał Fantasia Flamenca, gdzie po raz pierwszy zdefiniował swój własny styl, który w pewnych motywach odbiega od przyjętych tradycji i reguł muzyki flamenco. Dla Paco de Lucii rozpoczął się najlepszy okres w karierze, jego niepowtarzalny styl uwydatniał się coraz bardziej w El Duende Flamenco (1972), Fuente y Caudal (1973) oraz Almoraima (1976). Nagrał także singel Entre dos Aguas, który przyniósł mu ogromną sławę.

W latach 1969-1979 nagrał dziewięć albumów ze słynnym później śpiewakiem flamenco Camaronem de la Isla, w którego wylansowaniu Paco miał znaczny udział.

Od 1977 koncertował i nagrał 2 płyty z Alem Di Meolą, Johnem McLaughlinem i Larrym Coryellem. W tym samym roku ożenił się z Casildą Varela, z którą ma troje dzieci. Kontakt z jazzem wpłynął na jego grę, gitarzysta poszukiwał nowych brzmień wzbogacając tym samym ubogi styl flamenco. 5 grudnia 1980 doszło do głośnego koncertu w piątkowy wieczór w San Francisco. John McLaughlin, Al Di Meola i Paco de Lucia zagrali przed 10-tysięczną publicznością i od tej pory ich nazwiska obiegły cały świat. Płyta Friday Night in San Francisco (1981) odniosła ogromny sukces i dotychczas sprzedana została w 1,5 mln egzemplarzy. Współpraca tria została ostatecznie ukoronowana trzema albumami: Friday Night in San Francisco (1981), Castro Marin (1981) i Passion, Grace and Fire (1983). Paco de Lucia nagrał także muzykę do filmów takich jak Carmen Carlosa Saury, La Sabina i Los Tarantos José Luisa Borau, prezentowaną w prestiżowym teatrze de la Zarzuela w 1986. W 1981 założył sekstet z Pardo, Benevent, Dantas, de Algeciras i Pepe de Lucia. Utrzymywał również kontakt z Chickiem Coreą, co stanowiło początek owocnej współpracy obu muzyków.

Do rytmów czystego flamenco powrócił niespodziewanie w spektakularnym albumie Siroco (1987), jednak w 1990 wraz z sekstetem i pianistą Chicka Corei kontynuował styl pełen ekspresji. W 1991 nagrał z orkiestrą de Cadaques płytę Concierto de Aranjuez, a w 1993 z Paco de Lucia Sextett – Live in America. W 2004 De Lucia otrzymał nagrodę Księcia Asturii w dziedzinie sztuki, najważniejszą i najbardziej prestiżową nagrodę tego typu w Hiszpanii.

Zmarł 25 lutego 2014 roku na atak serca[2].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Los Chiquitos de Algeciras, z Pepe de Lucía (1961)
  • Dos Guitarras Flamencas en Stereo, z Ricardo Mondrego (1965)
  • Doce Exitos para dos Guitarras Flamencas, z Ricardo Mondrego (1965)
  • Música Clasica Transcrita para Guitarra, z Ramónem de Algeciras (1966)
  • Canciones Andaluzas para Dos Guitarras, z Ramónem de Algeciras (1966)
  • Dos guitarras flamencas en América Latina, z Ramónem de Algeciras (1966)
  • La Fabulosa Guitarra de Paco de Lucía (1967)
  • Fantasía Flamenca de Paco de Lucía (1969)
  • Recital de guitarra de Paco de Lucia (1971)
  • El Duende Flamenco de Paco de Lucía (1972)
  • Fuente y Caudal (entre dos Aguas) (1973)
  • Paco de Lucía en vivo desde el Teatro Real (1975)
  • Almoraima (1976)
  • Paco de Lucía interpretato Manuel de Falla, z grupą Dolores (1978)
  • Solo Quiero Caminar (1981)
  • Friday Night in San Francisco, z Johnem McLaughlinem i Al Di Meolą (1981)
  • Castro Marin, z Johnem McLaughlinem i Larrym Coryellem.
  • Passion, Grace and Fire, z Johnem McLaughlinem i Al Di Meolą (1983)
  • La Guitarra de Oro de Paco de Lucía (2 vols) (1982)
  • Live one Summer Night (1984)
  • Siroco (1987)
  • Zyryab (1990)
  • Concierto de Aranjuez (1991)
  • Live in America (1993)
  • The Guitar Trio, z Johnem McLaughlinem i Al Di Meolą (1996)
  • Luzia (1998)
  • Cositas Buenas (2004)
  • Gold (2005)
  • ENVIVO, Conciertos España 2010 (2011)
  • Canción Andaluza (2014)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 D. E. Pohren: Paco de Lucía and family: the master plan. Society of Spanish Studies, 1992, s. 55. ISBN 9780933224629.
  2. 2,0 2,1 John L Walters: Paco de Lucía obituary (ang.). theguardian.com, 2014-02-26. [dostęp 2014-02-27].
  3. Mark Elkington: Paco de Lucia: Guitarist whose virtuosity and fusions with other musical forms made him arguably flamenco's most influential artist (ang.). independent.co.uk, 2014-02-26. [dostęp 2014-02-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]