Pafawag 1E

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
EP02
Ep 02.jpg
EP02-02
Producent Polska Pafawag Wrocław
Lata budowy 1953-1957
Układ osi Bo’Bo'
Masa służbowa 81 ton
Długość ze zderzakami 15000 mm
Szerokość 3070 mm
Średnica kół 1220 mm
Liczba silników 4
Typ silników trakcyjnych MV185R
LKA635 (EP02-08)
Moc ciągła 1352 kW
Moc godzinna 1648 kW
Maksymalna siła pociągowa 169 kN
Stosunek przekładni 69:22
Prędkość konstrukcyjna 110 km/h
Nacisk osi na szyny 20,25 t
System hamulca Knorr
prędkość eksploatacyjna ograniczona do 100 km/h
w późniejszym okresie prędkość eksploatacyjna ograniczona do 70 km/h
nie posiada sterowania wielokrotnego
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Transport szynowy

Pafawag 1E (oznaczenia przewoźnika: EP02, wcześniej także E110 i E02) – normalnotorowa pasażerska lokomotywa elektryczna produkcji polskiej produkowana w latach 1953-1957 w zakładach Państwowej Fabryki Wagonów we Wrocławiu. Wyprodukowano 8 sztuk tej lokomotywy.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Aparatura elektryczna była taka jak w lokomotywie produkcji angielskiej English Electric EL.100 (EP01), natomiast układy mechaniczne produkcji krajowej zostały znacznie unowocześnione: pudło lokomotywy było konstrukcją całkowicie spawaną, urządzenia cięgłowo-zderzne znajdowały się na czołownicach pudła lokomotywy; te ostatnie w lokomotywach elektrycznych English Electric EL.100 i ASEA E150 (EP03) były przytwierdzone do czołownic wózków. Lepsza konstrukcja wózków umożliwiła podniesienie prędkości konstrukcyjnej do 110 km/h.

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywę w fazie projektowania oznaczono jako seria E110. W roku 1951 zmieniono oznaczenie na E02, a ostatecznie w 1959 na EP02. Początkowo lokomotywy tego typu służyły do przeciągania składów przez warszawski tunel średnicowy, a po elektryfikacji linii WarszawaŁódź w 1964 obsługiwały także połączenia na tej trasie. W latach 1969-1970 lokomotywy te zostały relokowane do lokomotywowni w Dębicy. Po tej zmianie prowadziły głównie pociągi osobowe na liniach do Krakowa i Przemyśla.

Lokomotywa ta nie była udaną konstrukcją – przy wyższych prędkościach miała bardzo niespokojny bieg. Na początku lat 60. XX wieku wycofano je z obsługi pociągów pośpiesznych, w 1971 ograniczono ich prędkość do 70 km/h, by ostatecznie, w latach 1972-1973, zakończyć eksploatację ostatnich egzemplarzy, przekazując je do stacjonarnego ogrzewania składów wagonów, przy którym pracowały aż do lat 90. XX wieku. Zachowano trzy egzemplarze tych lokomotyw: EP02-02 znajduje się w Muzeum Kolejnictwa w Warszawie, EP02-07 można zobaczyć w skansenie taboru kolejowego w Chabówce, a EP02-08 stoi na terenie lokomotywowni Kraków Prokocim.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]