Pagoda Liuhe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pagoda Liuhe

Pagoda Liuhe (chiń.: 六和塔; pinyin: Liùhé tǎ; dosł. „Pagoda Sześciu Harmonii”) – pagoda znajdująca się w mieście Hangzhou w prowincji Zhejiang w Chinach. Budynek wznosi się u podnóży wzgórza Yuelun, niedaleko brzegu rzeki Qiantang Jiang, na południe od Jeziora Zachodniego.

Pagodę wybudowano w 970 roku i posiadała ona wówczas dziewięć kondygnacji[1]. Według podań budynek powstał w celu ujarzmienia fal przypływu na pobliskiej rzece[2]. W kronice Hangzhou Fu Zhi (杭州府志) zapisano, że pagoda pełniła również funkcję latarni morskiej[1]. Budynek został kompletnie zniszczony w 1121 roku a jego odbudowę ukończono w 1165 roku[3]. Za rządów dynastii Ming (1368–1644) i Qing (1644–1911) dokonano kilku modernizacji, m.in. dobudowano zewnętrzne daszki na ścianach[2]. Ostatnia renowacja miała miejsce w 1900 roku[4].

Wzniesiona na planie ośmiokąta (symbol buddyjskiej ośmiorakiej ścieżki[4]) pagoda mierzy ok. 60 m wysokości i jest konstrukcją ceglano-drewnianą. Rozmieszczenie daszków na ścianach zewnętrznych sugeruje, że posiada ona trzynaście pięter, jednak w rzeczywistości budynek składa się z tylko siedmiu kondygnacji[2]. W każdym z boków pagody mieszczą się trzy otwory. Jej piętra zmniejszają się w miarę wysokości, a linie boków zbiegają się wysoko, niemal w punkcie podwójnej wyoskości pagody. Budynek zwieńczono niezbyt wyniosłym dachem i małą sterczyną[5].

Na mapach: 30°11′53,70″N 120°07′35,70″E/30,198250 120,126583

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Joseph Needham: Science and civilisation in China. Vol. 4, Physics and physical technology. Pt. 3, Civil engineering and nautics. Cambridge: Cambridge University Press, 1971, s. 662. ISBN 0-521-07060-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 Six Harmonies Pagoda (Liuhe Pagoda) (ang.). travelchinaguide.com. [dostęp 2011-09-22].
  3. 六和塔 (chiń.). zjww.gov.cn. [dostęp 2011-09-22].
  4. 4,0 4,1 Liuheta Pagoda, Hangzhou, China (ang.). orientalarchitecture.com. [dostęp 2011-09-22].
  5. Mieczysław Jerzy Künstler: Sztuka Chin. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 245. ISBN 83-214-0703-X.